Posts in Mazury

Pokochaj Mazury!

Tomasz Kordas
Tak sobie myślę, że skoro już piszę czasami o Mazurach, mieszkam tutaj i zachwycam się codziennie tymi widokami, to chętnie się podzielę z wami projektem, który bardzo mnie zainteresował, a kiedy wgłębiłam się w szczegóły, zaczęłam żałować, że do tej pory nie ogarnęłam sztuki montowania filmików…

Na stronę weszłam chyba przypadkiem, nie pamiętam w każdym razie, w jakich okolicznościach. Ale zainteresowała mnie przede wszystkim dlatego, że była związana z moim miejscem i nie opowiadała sztampowo o Mazurach jak o krainie żaglówką i kajakiem płynącą.

baba pruska
Na stronie Pokochaj Mazury znajdziecie sporo pięknych zdjęć fotografów zarówno mazurskich, jak i warmińskich, kilka ciekawych informacji o Babie Pruskiej [widocznej na zdjęciu powyżej], a także parę faktów, których nie wiedzieliście o Mazurach. Nawet ja nie wiedziałam.
I to jest właśnie fajne – większość stron o Mazurach sprzedaje tanie, powierzchowne i łatwe do znalezienia tak zwane „ciekawostki” [kurde, przeglądałam kilkaset takich stron i zawsze mnie dziwiło, że niektórym nawet się nie chce zdań pozmieniać, grunt, że często wystarczy wejść na jedną stronę o Mazurach, żeby wiedzieć, co będzie na innych, łącznie z reklamami]. Na Pokochaj Mazury obok informacji „powszechnie znanych” znalazłam też takie, które wprawiły mnie w zdumienie [niemalże takie, jak dziś, gdy zobaczyłam 2000 lubiących na liczniku Matki :)]. 
Piotr Wyrzykowski
Warmińska łąka w obiektywie Piotra Wyrzykowskiego
Udało mi się jakoś zgadać z Robertem Reszką, założycielem bloga, a później strony Pokochaj Mazury i to on właśnie podesłał mi swój pierwszy zmontowany filmik o Kętrzynie. Muszę wam powiedzieć, że dawno nie poczęstowano mnie tak pożywną dawką informacji i ciekawych ujęć.
Ale na razie oddajmy głos Robertowi: 
Mniej więcej rok temu wyskoczyła mi gdzieś w internecie reklama naszego regionu, oczywiście kolejna żaglówka na którymś z wielkich jezior. Pomyślałem sobie, przecież moje kochane Mazury to nie tylko woda, ale też super zabytki, ciekawa historia i fantastyczni ludzie. Pierwsza myśl no coś z tym zrobić muszę, może jeśli ja zwykły student Ekonomii założe bloga to inni pokochają Mazury tak jak i ja! 
Po pół roku blog to było dla mnie za mało i powstała strona internetowa, która dała mi więcej możliwości. Najpierw dołączyła do mnie moja narzeczona Ania, studentka Turystyki i Rekreacji w Poznaniu, i tak powstał dział propozycji wydarzeń na weekend. Później doszła druga Ania, studentka dziennikarstwa z Olsztyna, i tak nasz zespół zyskał specjalistę od wywiadów i zapowiedzi ważnych wydarzeń. Od niedawna na naszej stronie odnajdziecie także dział Kuchnia, który podjęła się prowadzić moja koleżanka z podstawówki, Martyna. Ostatnim naszym nabytkiem do zespołu Jest Nessa Vardamir (to oczywiście pseudonim ale jej prawdziwe imię zostawię sobie jako małą tajemnicę;) ) pisze dla nas „Opowieści z dreszczykiem”, które cieszą się dużym zainteresowaniem i nas to nie dziwi, bo są bardzo ciekawe, a te opowieści oparte na faktach dzieją się w naszym regionie!

Ostatnio uruchomiliśmy naszą PokochajMazury TV i publikujemy na kanale youtube program „Mazuroznawcy”. To wszystko przed pierwszymi urodzinami mojego pomysłu, aby zarazić kogoś miłością do Mazur 🙂

Skąd się wzięła nazwa „Kętrzyn”, co produkowało mąkę w Rynie, gdzie leży żydowski cmentarz, gdzie rzucić ogórkiem – tego wszystkiego dowiecie się z niżej zamieszczonych filmików. Zapraszam do subskrybowania kanału i oglądania kolejnych filmików! Może kiedyś i Matkę gdzieś w lesie na spacerze dorwą i powie, co wie, do kamery 🙂



W tekście o Mikołajkach znalazłam zdjęcie, które mnie zaciekawiło – przedstawia ono postrach parkingów i forpocztę modowej ekstrawagancji. Ta pani krąży wśród miejsc postojowych przy fontannie codziennie w innym równie kolorowym stroju i pobiera bezwzględne opłaty za parkowanie w centrum. Jest równie urocza, co wymagająca, stała się prawdziwą wizytówką Mikołajek, a dzięki charakterystycznym ubiorom jest nieprawdopodobnie rozpoznawalna. Znam ludzi, którzy specjalnie parkowali w centrum, żeby chwilę z nią porozmawiać 🙂


A w związku z tym, że dostaję mnóstwo maili od Was, spytam się was na koniec krótko – czego chcielibyście się dowiedzieć o Matce? Macie jakieś pytania? Coś jest nie do końca jasne? Zamiast przeganiać w nocy buszującego w śmietniku lisa, chętnie odpowiem na Wasze pytania!

[A jeśli chcecie wiedzieć, 
co można jeszcze robić na Mazurach, 
zapraszam TUTAJ :)]

Wszyscy na pokład, czyli o żeglowaniu z dzieckiem

Żegluję od ponad dwudziestu lat. Po raz pierwszy weszłam na jacht jako niespełna sześcioletni grzdyl. Nie powiem, że mi się podobało, ale z biegiem czasu pokochałam żeglarstwo i poczułam, że to jeden z niewielu sportów stworzonych specjalnie dla mnie. Kiedy pojawił się Kosmyk, pierwszym, o czym pomyślałam, gdy ukazały się pierwsze promienie wiosennego słońca, to… żagle. Jeśli chcecie pobujać się ze swoim dzieckiem tak jak my, zapraszam na kilka porad!

Więcej …

Dziecko wychowane w lesie

Urodziłam się 31 lipca 1985 roku w małej mieścinie, której nazwa w trybie rozkazującym oznacza czynność kreślenia na kartce papieru dziwnych znaków, co je literami nazywają. Fakt obchodzenia urodzin w wakacje i to  dzień po własnym ojcu stał się moim przekleństwem, a jednocześnie wybawieniem, bo nie musiałam się z nikim dzielić paczką cukierków.

Już wtedy wiedziano, że będę wielka, a matka dodatkowo pasła mnie tymi wszystkimi gównami, których nazw dziś matki boją się wymieniać. Żarłam piach, ciastka, trawę i czekoladę. Jeśli miałam ochotę, to piłam wodę z kałuży, a kiedy rosły mi zęby gryzłam konar starej jabłonki. A wszystko to było obficie posypane granulkami niebieskiego mleka modyfikowanego, a później [za szybko, za szybko!] krowiego. Takiego od krowy o bardzo brudnych wymionach. Ale ja te wymiona zagryzałam pajdą chleba z masłem i cukrem.

Mieszkałam w środku lasu, w domu, w którym temperatura zimą często nie przekraczała 5 stopni. Pamiętam, dziwiłam się, że w innych domach nie ma szronu na ścianach. Wszystkie dzieci tak bały się mojej masywnej postaci, że przegnało je daleko, aż za las, za rzekę i musiałam uciekać z domu na rowerze, żeby je gonić. Nie wszystkie mogłam złapać, więc za przewodników służyły mi psy i koty, a także młoda jałówka, z której nie raz i nie dwa zleciałam, jadąc na oklep. 
Nikt mnie nie pilnował. Biegałam gdzie chciałam. Raz o mały włos nie utopiłam się na moczarach, kiedyś ledwo co uniknęłam stratowania przez dzika.
W wolnej chwili robiłam takie małe nagrobki – kopałam dołek w ziemi i wsadzałam tam śliczne kwiatki, a  potem przykrywałam to ułamanym szkiełkiem. Mogłam się tak bawić godzinami. Dziś, gdy zobaczyłam w rączce Kosmyka szkiełko, głośno wrzasnęłam.

Miałam swoich przyjaciół – drzewa i kiedy mój ojciec chciał ściąć jedno iglaste, przerażona starałam się złapać w ręce dusze wszystkich szyszek i przenieść je na inną sosnę. Bawiłam się, że jestem wiewiórką i uciekam przed wściekłą kuną, co chce mi zabrać moje zapasy. Moja siostra była zawsze wściekła.

Kiedyś rodzice bardzo się kłócili i uciekłam z domu. Rzuciłam smutne ostatnie spojrzenie na naszą chałupę i poszłam w las. Szybko zgłodniałam. Wróciłam wprost na jajecznicę z kurkami, targając ze sobą kawkę ze złamanym skrzydłem.
Skakałam z pięciu metrów na stogi starego siana, a jedyna bura, jaką otrzymałam, była za to, że w moich grubych i długich włosach przyniosłam do domu kilogram słomy.
Odebrałam tysiące kocich porodów, miałam milion zadrapań, wyciągałam kotu szkło z brzucha i opatrywałam rozszarpaną łapę. Pół dnia chodziłam z gwoździem w nodze, a kiedy jechałam na rowerze, pogoniły mnie gęsi i jedna przegryzła mi dziobem cienką, dziecięcą skórę. Nigdy nie miałam toksoplazmozy ani nawet marnego zakażenia.
Zresztą w ogóle nie chorowałam, przez co cierpiałam swą obecnością w szkole, bo nawet katar mi po dwóch dniach przechodził. A cierpiałam bardzo, bo żaden lekarz nie mógł pojąć, że moja wada oczu [efekt Czarnobyla albo dziwnych kropelek babci], czyli jedno oko na minusie, a drugie na plusie, wymaga długiego przystosowywania się do szklanych oprawek. Szklane to zresztą był zły pomysł. Wszystkie dzieci na moje życzenie złośliwie mi te oprawki niszczyły. Dlatego nigdy nie wiedziałam, gdzie jest Rzeszów i miałam tróję z geografii.
Pamiętam te wspaniałe metody wychowawcze – ty debilu, analfabeto, na studia pójdziesz chyba podłogi myć albo inne coraz bardziej wyrafinowane i uwłaczające. Wszystkie je mieliśmy w dupie i z rozkoszą wkładaliśmy na dużej przerwie przydziałową bułkę do przydziałowego kakao i udawaliśmy, że jemy kupę.
Nie mogę zapomnieć, jak bardzo nudziłam się w szkole i buntowałam przeciwko każdemu ograniczającemu mój umysł ćwiczeniu. Przypominam sobie księdza, który wyrzucił mnie z klasy, kreśląc znak krzyża i nazywając nałożnicą szatana. Byłam tym zachwycona. Tak samo jak wyznaniem katechetki, że kobieta używająca dezodorantu, wodzi się z szatanem. W tamtym czasach wodzenie z szatanem można było mieć za pięć złotych w każdym kiosku.
 
Przypominam sobie, jak ktoś na wakacje zostawił nam pod opiekę wiekową klacz, a postronek staruszki zaplątał się wokół drzewa. Z dwie godziny ją ratowałam. Pamiętam piknik na łące i trzy kleszcze na głowie i ten przeraźliwy smród masła, który miał odstraszyć pajęczaka, moje szalone ucieczki przed babcią i to, że zawsze kradłam jej ryby z siatki i wypuszczałam, szpecąc życzenie.

Do dziś mi się lata po głowie wyszeptane wtedy pragnienie, żeby moje dziecko miało kiedyś tak dobrze, jak ja.

Tak sobie teraz myślę – kurde, jakby Kosmyk miał tak, jak ja się kiedyś wychowywałam, już bym miała na karku opiekę społeczną i kuratora!

Wyobrażacie sobie wychowywać tak dzisiaj własne dziecko?

Mazury. Historia

O tych, co byli tu przed nami. Mazury. Krótka historia i bibliografia

http://www.wspolczesna.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20110427/REG30/520341700

Dawno, dawno temu, kiedy już Krzyżacy wybili wszystkie plemiona pruskie, na ziemie Prus Książęcych zaczęła napływać ludność polska. Ktoś przecież musiał wyrąbać lasy, wybudować drogi i postawić domy. Przez wieki ludność ta wykształciła swój własny język, który stał się swoistą mieszanką języka polskiego [języka kraju, z którego pochodzili pierwsi osadnicy] i języka niemieckiego, państwowego.

 Modre oczkie mamy,
na sie spoglondamy.
A co kom’ do tego
Kiedy sie Koehamy,

Bylebyszmy zygli
Jak dwa golembetzki,
Musiliszmy sie rostac
Dla jeg matecki.

Oprócz języka łączyła Mazurów religia, kultura i swoista niechęć zarówno do ludów niemieckich, traktujących ich pobłażliwie, jak i do polskiej ludności, która uparcie ignorowała istnienie takiej grupy.
Dla wszystkich, którzy wątpią polskiemu pochodzeniu Mazurów, polecam książkę „Na tropach Smętka” Melchiora Wańkowicza. W książce-reportażu znajdziemy między innymi fragment, w którym autor zwraca się po polsku do młodego mazurskiego chłopaka, a ten mu odpowiada:
Toć jo syćko rozumiem, toć jo syćko rozumiem. Nie cyganita? To tak ludzie w Polsce mówzio? Dyć to naso gadko. Toć jo moge wsendy Polskom reizować
Reportaż był pisany po pierwszej wojnie światowej, czyli po kilku wiekach odizolowania Mazurów od ojczystego języka, mimo silnej germanizacji i wszelkim możliwym działaniom, mającym na celu wmówienie Mazurom, że ich ojczyzną są Niemcy, język ten w dalszym ciągu brzmiał słodką, mocną polszczyzną. 

Po wojnie zaczęła się gehenna Mazurów na ziemiach polskich. Najpierw sowieckie wojska wyzwalały Mazury spod niemieckiej władzy gwałtami, rabunkami i zbiorową ewakuacją, potem władza polska dołożyła swoje, a ci Mazurzy, którzy jeszcze czuli jakikolwiek związek z Polską, nie mogąc zgodzić się na bezprawne zajmowanie ich majątku, szykany i rozboje i biedę, sami decydowali się na wyjazd do Niemiec.
Tych, co po latach próbowali odzyskać swoje majątki [na przykład Agnes Trawny], już nie nazywano Mazurami, lecz Niemcami.
A tym, co przyjeżdżają i odkupują ziemie swej młodości, byle przyjezdny młodzik może rzucić: jak masz swój dom w Niemczech, to zawsze możesz tam wrócić!
Kilka artykułów o Mazurach:
[więcej niedługo]