Hej. Znów się tu spotykamy. W tych samych okolicznościach. Kibelek. Umywalka. Prysznic. Czy wannę wolisz? Nieważne. I tak obie siedzimy na podłodze i zanosimy się z płaczu, bo znów coś nam nie wyszło. Gdybyśmy chociaż mogły popłakać sobie w ciszy, ale za drzwiami płaczą dzieci, przestraszone i smutne, bo nie wiedzą, nie mają pojęcia, co się do cholery stało.

 

 

 

 

Słuchaj.

 

Spójrz na mnie.

 

Stało się. To tylko twoje ciało reaguje w taki sposób na sytuację kryzysową. Twoje ciało twierdzi, że jesteś w stanie zagrożenia, dlatego reaguje atakiem. Lub ucieczką.

 

Krzyknęłaś, szarpnęłaś, wyszłaś z siebie. Obie wiemy, że nie chciałaś. Coś się stało, że tak zareagowałaś.

 

Przemyj twarz wodą, oddychaj. Twoje dziecko zachowuje się najlepiej jak potrafi.  Jest tylko dzieckiem. Ty jesteś dorosła. Ono nie umie jeszcze inaczej, u ciebie coś się zadziało, że zachowałaś się w taki sposób. Pomyśl.

 

Czego brakuje ci tak bardzo, że byle bzdura powoduje twój krzyk?

 

Dzieci? Nie. Kochasz je, rozumiesz.

 

Spójrz się na mnie.

 

Przecież wiesz, że to nie one. W innej sytuacji potraktowałabyś je zupełnie inaczej.

 

Coś się stało, że straciłaś cierpliwość. Co konkretnie cię zdenerwowało? Jak mogłaś temu zapobiec? W jaki sposób możesz się zabezpieczyć?

 

Czego ci brakuje? Spokoju? Snu? Ciepłego jedzenia? Wyjścia z domu bez dzieci?

 

Jak możesz to osiągnąć? W jaki sposób to zaspokoić?

 

Wymyślisz coś, na pewno. Jak nie w całości, to chociaż trochę. One zaraz pójdą spać, a ty usiądziesz i zaczniesz myśleć, gdzie i kogo poprosić o pomoc, jeśli uznasz, że nie masz siły sama.

 

Oddychaj. Dasz radę.

 

Jesteś wspaniała.

 

Jesteś najlepsza na świecie.

 

Siedzisz w tej łazience, a mogłaś dalej wrzeszczeć w pokoju. Uspokajasz się. Ta złość minie.

 

Oddychaj.

 

A teraz wyjdź, przytul maluchy i powiedz im, że jesteś zmęczona, dlatego się szybko złościsz, ale zrobisz wszystko, żeby zadbać o siebie.

 

Bo kiedy zadbasz o siebie, będziesz w stanie zadbać o nie.

 

No już.

 

Wykonujesz najtrudniejszą robotę na świecie i nawet schowana w łazience wciąż jesteś najwspanialszą kandydatką na bycie matką dla swoich dzieci.

 

I powiem ci, że lepszej nie znajdą.