Nie obgryzaj paznokci, bo będziesz brzydka!

Joanna Jaskółka
16 lutego 2015

Udostępnij wpis

 

 

Stała przed nami w kolejce. 4 może 5 lat. Jej matka wyciągała zakupy z koszyka, a ona, czekając, mimowolnie włożyła palec do buzi i usłyszałam znajomy szczęk zęba o paznokieć.

 

- Nie obgryzaj paznokci, bo będziesz brzydka! - dość szybko zareagowała matka.

 

Szybko wyciągnęłam własny palec z buzi. Na szczęście, to nie było do mnie. Z dziewczynką spotkałam się później na parkingu. Z jej obgryzionego palca leciała krew. Naprawdę będzie brzydka. Jak ja.

 

 


Za obgryzanie paznokci byłam tępiona od wczesnego dzieciństwa. Tępiona to właściwe słowo, bo nikomu nie przyszło do głowy zapytać, czemu to robię. Kiedy widzimy dziecko z palcem w buzi, mimowolnie zaczynamy go strofować, bo jak to, będziesz brzydki, będziesz mieć paskudne ręce, taka duża dziewczynka, a feee, nieładnie.  Nie szukamy przyczyny, mówimy o czymś, co zdarzy się w przyszłości, a czego małe dziecko nie potrafi sobie wyobrazić. Zresztą już i tak wie, że skoro dorosły zawyrokował o tym, czy ktoś będzie brzydki czy ładny, to znaczy, że tak będzie. Nie ma co się kłócić. Trzeba jakoś rozładować napięcie. I znów obgryzać.

 

 

 

Nawykowe obgryzanie paznokci, określane terminem onychofagia (gr. onycho – paznokieć, phagia – jeść), jest sposobem rozładowywania napięć emocjonalnych. Występuje u dzieci i młodzieży, ale zdarza się również u dorosłych. Dzieci, tak jak starsi, na co dzień stykają się z różnymi problemami. W przeciwieństwie do dorosłych nie potrafią nazwać swoich odczuć, nie znają też sposobów radzenia sobie z nimi. Dlatego różnymi metodami starają się zlikwidować napięcie, np. wkładają palce do buzi, kręcą włosy. Taka reakcja przynosi im ulgę. [Źródło: mjakmama24.pl]

 

 

 

Pisząc ten tekst, przypomniało mi się zdarzenie z tych wakacji. Znajoma spojrzała na moje ręce, dość zmasakrowane po pierwszych stresach remontu, i powiedziała:

 

- No wiesz? Obgryzłaś paznokcie? Pieprznięta jesteś? To obrzydliwe!

 

Niewiele myśląc, również jak ona, przy wszystkich, odpowiedziałam:

 

- A ty dalej nie pozbyłaś się tego paskudnego łupieżu!

 

 

Bo publiczne zwracanie uwagi na problem, który nie wynika z fanaberii, a jakichś poważniejszych kłopotów, nie jest czymś, na co się z uśmiechem na ustach godzę.

 

 

Całe życie do moich uszu dolatywało to samo. I mimo że ludzie od dziecka przedstawiali mi najgorsze wizje wyglądu moich rąk i najokropniejsze sugestie o mojej ewentualnej brzydocie, w dalszym ciągu zdarza mi się, w wyniku olbrzymiego stresu czy kłopotliwej sytuacji, obgryźć przepięknie wypielęgnowany paznokieć.

 

 

 

Najgorsze jest to, że wciąż niewiele się zmieniło. Nie leczony nawyk z dzieciństwa, wlecze się za tobą całe życie, a my dalej zamiast pomagać, strofujemy, wytykamy, wyśmiewamy.  A przecież przyczyn obgryzania paznokci u dzieci może być wiele: 

 

 

 

- stres [jakikolwiek - stosunki z rówieśnikami, kłótnie rodziców, zmiana miejsca zamieszkania, śmierć ukochanego zwierzęcia, krytyka dorosłych].

 

- nieumiejętność radzenia sobie z emocjami [złymi, co wynika z pierwszego podpunktu, ale i z dobrymi - dla mnie najbardziej dramatyczne dla palców było czytanie ukochanych książek i mimo że wiedziałam, jak się skończą, nie potrafiłam tego emocjonalnie ogarnąć - fakt, że czytałam książki ponad swój wiek, moje czytelnictwo było całkowicie niekontrolowane :)].

 

- próba zwrócenia na siebie uwagi dorosłych [teoretycznie łączy się z dwoma powyższymi punktami, ale znam kilka osób, których życie było całkiem znośne, bezstresowe wręcz, a jedyne, czego im brakowało, to uwagi rodziców, która nie byłaby rekompensowana kolejnymi zabawkami].

 

i tylko na ostatnią z nich:

 

- próba naśladowania kolegi lub dorosłego 

 

 

 

najczęstsza reakcja -  upominanie -  może przynieść jakiś efekt. Najczęściej jednak przynosi efekt odwrotny. Zeżarłam wszystkie paznokcie, gdy w podstawówce pani wychowawczyni wytknęła mój nawyk przed całą klasą. Zeżarłam je w domu do krwi na samą myśl o tym upokorzeniu. Jeśli wychowawczyni chciała zaprzestać  mojego nawyku, to jej się to niestety nie udało - od tamtej pory obgryzanie paznokci nasiliło się ekstremalnie.
Co zabawne, teraz, gdy jestem świadoma swojego nawyku, gdy staram się go opanować i nie pogłębiać, zawsze wracam do niego wtedy... gdy ktoś zwróci publicznie uwagę na moje paznokcie - kończy się to tragicznie, o wiele bardziej tragicznie od zwykłego memłania palcem w buzi w momencie największego skupienia [tak, to też, niestety, jeśli nie mam długopisu albo lizaka].
No właśnie - ze swoim nawykiem walczyłam na różne sposoby. Wszystkie brzydko smakujące lakiery nie robiły na mnie wrażenia, zawiązywanie rąk podczas lekcji [polonistka na to wpadła] - również: zwyczajnie zasnęłam. Prawdziwe boje przeżyłam dopiero w liceum - chciałam mieć ładne ręce, ale kiedy czegoś z nimi nie robiłam, nie umiałam się w ogóle skupić, więc... rysowałam w zeszycie kwiatki i różne pierdołki, uzupełniając notatki. Bardzo mnie to odprężało i wbrew pozorom wynosiłam z lekcji więcej, niż gapiąc się z rozdziawionym okiem w panią Uczycielkę. Oczywiście, że obniżali mi oceny z zachowania! A jakże! Wiedza wiedzą, ignorancję jaskółka wykazuje nad wyraz dużą 🙂
Patrzę się na dzieci, które dziś rodzice strofują i upominają za obgryzanie paznokci. Żal mi ich. Chciałabym do każdego podejść i powiedzieć: ja wiem, ja też to przeżyłam. Pokazać, że można inaczej rozładować stres, że można coś innego zrobić z rękami, zamiast masakrować sobie palce - bawić się długopisem, rysować szlaczki, wiązać supełki na sznurku, pogryzać marchewkę, pestki słonecznika, dyni. Przeszłam przez to sama, nikt mi nie pomógł. Chciałabym powiedzieć rodzicom tych dzieci - zobaczcie, to nie jest ich fanaberia, to nie jest złe! To jest czymś spowodowane, z czegoś wynika, i to twoja, rodzicu, w tym głowa, żeby tę sprawę rozwiązać! Zapytać, porozmawiać, pójść do psychologa!

 

 

 

- Zajmijmy je zabawą ruchową, rysowaniem, wycinaniem, lepieniem z plasteliny - podpowiada pani Marta. Można dać dziecku miękką piłeczkę, aby ją ugniatało w rączce. Kiedy tylko uda się dziecku powstrzymać "od skracania” paznokci - pochwalmy je, aby poczuło się pewniej i miało motywacje do tego, aby powstrzymywać nawyk. Im szybciej znajdziemy przyczyny niepokojów malca, tym łatwiej będzie mu pomóc, pokonać lęk i uchronić przez złym nawykiem lub jego utrwalaniem się.

Zdaniem specjalistów obgryzającego paznokcie dziecka nie należy wyśmiewać, karać, bo tylko wzmagamy napięcie i stres, a z obgryzaniem zacznie się ukrywać. Potrzebuje ono wsparcia, bo to co dla rodziców jest błahostką, dla malca może być dramatem nie do udźwignięcia. [Źródło: nowiny24.pl]

 

Ale na litość starego dzika - nie ośmieszajmy, nie zwracajmy publicznie uwagi i przede wszystkim nie stosujmy za obgryzanie kar! Bo największą karą dla dziecka jest to, że musi te paznokcie obgryzać.

 

 

Samo. Bez rodzica.

 

 

 

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
29 kwietnia 2021
Jestem inny, jestem ok, czyli książki o spektrum autyzmu i Zespole Aspergera cz. 1

O to, jakie książki o spektrum autyzmu polecam, pytań dostaję kilkanaście po każdym poście, w którym wspominam o naszym ZA. Przygotowałam więc zestawienie najlepszych moich lektur  - tych które mi pomogły, wyjaśniły, prowadziły i które ostatnio wpadły mi w ręce.  

19 kwietnia 2021
Serdecznie współczuję twoim dzieciom - czyli momshaming w Polsce wciąż ma się dobrze

Wstydź się, jeśli do tej pory nie słyszałaś, co to jest momshaming. Ja się wstydzę, że zawstydzam cię w ten sposób, pokazując jednocześnie, że właśnie tym momshaming jest. Zawstydzaniem. Czemu? Po co? Za co? A przeczytaj wpis, to się dowiesz.

14 kwietnia 2021
Polska marka Good Wood - jestem zachwycona tą zabawką!

Kiedy pierwszy raz bujak Good Wood wpadł mi w oczy na fejsie, nie mogłam przestać o nim myśleć - jakie to by było cudowne, gdyby chłopcy mieli takie coś, pozwalające im się poruszać w zimowe lub deszczowe dni i rozwijające ich kreatywność. Gapiłam się i gapiłam, w końcu nie kupiłam.  Stwierdziłam, że nasze dwa pokoje […]

11 kwietnia 2021
Wszystkie rzeczy, które możesz zrobić, zamiast uczyć dziecko czytać i pisać [plus opinie nauczucieli]

To jest wpis techniczny. Czyli zapewne zobaczysz go pod każdym komentarzem na mojej grupie, w którym ktoś zadaje pytanie, jak nauczyć swoje dziecko czytać. Ciężko mi raz po razie powtarzać, co o tym myślę, więc napisze teraz porządnie. Jest mnóstwo rzeczy, których możesz zrobić, zamiast uczyć dziecko czytać i pisać.  

6 kwietnia 2021
Najlepsze gry planszowe, które pozwolą przetrwać nawet najdłuższe zamknięcie w domu

Na którymś spotkaniu podczas diagnozy chłopców, psycholożka, widząc, jak młodszy nie znosi przegrywać i jak go to frustruje, zadała mi pytanie, czy my w ogóle możemy pograć w jakąś planszówkę razem. Nie. Absolutnie nie, odpowiedziałam i zrobiło mi się przykro. Bo faktycznie, granie w planszówki możliwe było wyłącznie wtedy, gdy młodszego nie było w domu. […]

2 kwietnia 2021
Największe mity o Zespole Aspergera, w które wierzyłam i większość dalej wierzy

"Nie, uwierz, oni na pewno nie są w spektrum, bo ja się znam na tym." - takie zdania towarzyszyły mi przez dzieciństwo chłopców, gdy zgłaszałam jakiekolwiek obawy. Często też słyszałam, że po prostu powinnam ich krócej trzymać, wtedy słuchaliby się bardziej i nie wpadaliby w histerię i panikę. Przez ostatnie 9 lat funkcjonowania moich dzieci […]

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official