A ja mówię "Nie!" powszechnej chęci do idealizowania rodzicielstwa!

Joanna Jaskółka
24 października 2016

Udostępnij wpis

Ostatnio w sieci krążył spot reklamowy Ikei, w którym to pokazano życie pewnej rodziny z wszystkimi blaskami i cieniami. Spot był bardzo popularny, ale też nie był pozbawiony krytyki, bo mama w filmie miała tłuste włosy i chodziła w samym staniku z wielkim ciążowym brzuchem. Ja sama ostatnio opublikowałam status, w którym podzieliłam się naszym pewnym porankiem i  pierwszy komentarz pod statusem był o tym, że jakaś przyszła mama czuje się zdołowana taką perspektywą. Skąd się wzięła ta heroiczna  potrzeba idealizowania rodzicielstwa? Czy naprawdę nie wypada mówić o cieniach rodzicielstwa i kreować wizerunek smarkania samym szczęściem?

 

Dla mnie niesie to jedne ważne zagrożenie, którego nie spodziewały się moje koleżanki: mocny upadek na ziemię po którejś tam zarzyganej bluzce, obślinionych spodniach czy pomazanej ścianie. Rozczarowanie, które w dużym stopniu może prowadzić wręcz do depresji.

Nie tak to miało wyglądać

 

- Ale to nie tak to miało wyglądać, Asia! Nie spałam już ponad rok, od urodzin nie kupiłam sobie nawet jednej nowej rzeczy! Wszystkie pieniądze idą na dziecko, a ja na samą myśl, że mam paradować z cyckami pełnymi mleka po mieście dostaję dreszczy. Mam dość. Non stop siedzę w domu. Dom, dziecko, dom, dziecko. I to nie tak, że ja nie mogę wyjść, nie mam kiedy. Jak mam kiedy, to jestem tak wykończona, że chcę tylko spać. Miał być róż, tiule, miałam roześmiana karmić małą w białej kuchni i wycierać radośnie uroczo zasmarkaną buzię, a nikt mi nie powiedział, że u dziecka nawet gile z nosa mogą śmierdzieć! Czy to ze mną jest coś nie tak? - pytała mnie ostatnio znajoma.

I czemu mam się jej dziwić? Tak wygląda rzeczywistość większości młodych mam. Są smarki, gile, a pierwsza kupa to jedynie delikatna zapowiedź tego, co się dzieje później. W pewnym momencie stajemy przed faktem, że oto urodziliśmy człowieka, niezależnego, wolnego człowieka, który może mały, ale strasznie zaciekle potrafi bronić swoich granic i walczyć o to, czego aktualnie chce.

14591708_1344920078865263_1673539121140289180_n

Dzieci to po prostu trochę upierdliwi współlokatorzy, którzy nie potrafią mówić

 

Im szybciej się pogodzisz, tym szybciej zaczniesz pracować, by wasze wspólne życie nie stało się koszmarem. Ale musisz też brać pod uwagę, że dzieci są dziećmi. Z rączek wypadają im kubki, zdarza im się być nieuważnym, zdarza im się nie pytać, czy mogą pomalować ścianę, czy nie, a ja w domu mam osobnika, który zdemoluje pół domu i nawet nie raczy chrząknąć, żeby obudzić rodziców. To się zdarza. Miej tego świadomość.

Rodzicielstwo jest piękne, ale nie spodziewaj się za dużo słodyczy

 

Bycie rodzicem to jedno z najfajniejszych przygód mojego życia. To naprawdę piękne - wychowywać człowieka, starać się go zrozumieć, uczyć się od niego. Ale wybuch wulkanu dla zwykłego obserwatora też może być piękny, choć ogrom zniszczeń wybuchu jest przerażająco duży. Tak, rodzicielstwo to wybuch wulkanu. W pewnym momencie staniesz w kuchni i nie będziesz wiedziała, czy najpierw wyciągać dziecko z kosza na śmieci, czy ratować przypalający się obiad, czy może kołysać niemowlaka i będziesz musiała dokonać wyboru. Coś odpuścić, na czymś innym się skupić. W momencie narodzin zacznie twojemu życiu towarzyszyć przekleństwo wyboru. I ciągły strach.

Moment, w którym się zagubiliśmy

 

 

Wydaje mi się, że ten szok niektórymi moimi statusami czy filmikiem Ikei spowodowany jest tym, że przez lata telewizja, gazety i my, blogerzy, kreowaliśmy wizerunek idealnego macierzyństwa, z mamą posiadającą idealne zęby, cycki i fryzurę karmiącą swoje idealne dziecko łyżeczką w idealnym foteliku w idealnym mieszkaniu. Oglądaliśmy te obrazki, patrzyliśmy na nasze osobiste pierdolniczki i czuliśmy się winni, że nie potrafimy tak jak ona, tak pięknie, beztrosko, CZYSTO. Wierzyliśmy, że ten wizerunek w tv to ideał, do którego powinniśmy dążyć. Zamiast skupić się na tym, by nasza rodzina dążyła do tego poziomu doskonałości na jaką ją stać, marnowaliśmy energię na dorównanie czemuś, nad czym pracował sztab ludzi i sporo lekarzy [te cycki i zęby :D, choć nie chcę odbierać podziwu dla tych, co faktycznie mogą się takimi naturalnymi przymiotami pochwalić].

 

Poranny kosmos to standard

 

 

Doszliśmy do momentu, w którym opisanie zwykłego poranka uchodzi za odważne. Do momentu, w którym czytamy taki status i nie dziwimy się, że nie tylko u nas. Mało tego - zachłyśnięci lukrowym obrazkiem rodzicielstwa, nie chcemy uwierzyć, że nas czeka to samo. Nasze dzieci też kiedyś rzucą talerzem z obiadem prosto na świeżo wyprany dywan. Naszym dzieciom też zdarzy się posikać tuż przed wyjściem. Nasze dzieci też będą wrzeszczeć, pokrzykiwać i w pewnym momencie ze zdumieniem odkryjesz, że mają też własne zdanie. To standard. Każde dziecko tak ma, a kosmiczny poranek prędzej czy później przydarzy się tobie, choć nikt nie mówi, że musi tak być zawsze i każdego dnia. No ludzie, to życie. Raz jest lepiej, raz gorzej, a jeden kiepski dzień wcale nie świadczy o twoim czy moim nieudolnym radzeniu sobie z dzieckiem.

 

 

A ja mówię "Nie!" powszechnej chęci do idealizowania rodzicielstwa 

 

 

Staję okoniem, bo nie po to założyłam blog, żebym teraz stawała na rzęsach i ukrywała za plecami wszechpanujący rozgardiasz. Nie jesteśmy flejami i w sumie większość z nas lubi porządek, ale przytrafił nam się mały berbeć, który odwrócił wszystko do góry nogami i czasami naprawdę po całodziennej wędrówce i próbach przekonywania, gdy wieczorem widzę tego małego brzdąca wspinającego się po firance - zwyczajnie pasuję. Niech się dzieje, co się dziać ma. Ja wysiadam.

I tak sobie myślę - czasem dostaję a to wiadomości, a to komentarze pod jakimś statusem, że ojej boję się, ojej, nie podoba mi się taka perspektywa, ojej to dołujące, ojej to straszne. I wiesz co?  Ktoś ci mówił, że będzie łatwo? Naprawdę ze świadomością, że przez następne naście lat będziesz żyć z drugim człowiekiem [może i z twojej krwi, ale jednak odrębnym człowiekiem] łudziłaś się, że obejdzie się bez spin? No to pobudka. Fajnie popatrzeć na piękne zdjęcia i pomyśleć, że ktoś tam ma idealne życie. Ale to tylko zdjęcia i tylko kawałek, skrupulatnie wycięty po to, żebyś czerpała z tego przyjemność i w zaciszu własnego domostwa smutno się zadręczała, że u ciebie jest inaczej.

Bycie rodzicem to najfajniejsza przygoda na świecie, choć czasem masz ochotę wyskoczyć przez okno. Tak, literalnie przez okno. Od trzech lat płaczę, że mieszkam na parterze. I chcąc nie chcąc, masz dwa wyjścia - albo się z tego w końcu zacząć śmiać, albo zacząć brać jakieś prochy, bo na litość drzew i krzewów, z tą całą swoją powagą i przerażeniem oraz chęcią by było jak w reklamie lub na jakimś innym blogu, to ty, przyszła matko, daleko nie zajedziesz. Rodzicielstwo jest fajne, jasne. Ale jednocześnie jest najnormalniejszą sprawą na świecie, miliony ludzi jest rodzicami przechodziło lub przechodzi przez to sam, co ty. Nic w tym szokującego, że rano bywa gorąco. Nic zdrożnego, że dziecko płacze. Nic kontrowersyjnego, że masz go czasami dość. Rodzicielstwo to kawał orki i jeśli komuś udaje się przejść przez to z odpowiednią dozą humoru i dystansu, to prawie jakby wygrał los na loterii.

Ja wciąż siedzę i wypełniam te kupony.

Wszystkie moje statusy o rodzicielstwie znajdziesz na profilu na fejsie - tutaj. Jeśli zdarza ci się, że ich nie widzisz, możesz zaznaczyć przy przycisku "Lubię to" opcję powiadamiania o nowych wpisach. A jeśli tekst ci się podobał, nie wahaj się udostępnić, będzie mi szalenie miło 🙂

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
Jestem Asia.
Piszę o tym, jak uciec z miasta i wychowywać dzieci na wsi, z dala od sklepów, ale bliżej siebie.

Naszą historię znajdziesz Tutaj

Ale ona wciąż się pisze, więc zostań ze mną w kontakcie:


    10 stycznia 2022
    Dni zniszczone przez siekierę dzieci, kartę do bankomatu oraz komunizm

    Już w poprzednią niedzielę przebierałam nóżkami, żeby wrócić do publikowania w social mediach. Niestety, wszystko wokół sprzysięgło się, żebym nie była gotowa na publikowanie czegokolwiek. To jest niby proste - napisać coś, kliknąć "publikuj" i z bańki. Tylko jeśli chce się, żeby to wszystko miało ręce i nogi, trzeba swoje przemyśleć. A ja mam plan […]

    16 grudnia 2021
    Jeszcze zdążysz kupić najładniejsze książeczki dla dzieci!

    Obiecałam pokazywać więcej książek dla dzieci i pokazuję książeczki dla dzieci 🙂 Jeszcze zdążysz je złapać przed świętami i obdarować jakieś dziecko, bo książki to zawsze najfajniejsze prezenty. Przynajmniej ja w tym wpisie pokażę takie, które najfajniejszymi prezentami będą. Gotowa? Jedziemy!  

    7 grudnia 2021
    Fidget toys - o co chodzi w tych małych pierdółkach, że dzieci tak ich chcą i potrzebują?

    Teoretycznie zabawki typu fidget toys towarzyszą nam od dawna. Są to między innymi długopisy, zakrętki, folia bąbelkowa, patyczki czy nawet nasze własne palce, którymi pstrykamy lub kręcimy nimi, gdy się stresujemy. Praktycznie nazwa fidget toys wypłynęła niedawno, choć pierwszą zabawkę tego typu i zaprojektowaną konkretnie w tym celu wymyślono dawno temu.  

    2 grudnia 2021
    Co będzie z naszymi dziećmi, które wolą grać w Minecraft niż bawić się klockami?

    Co będzie z naszymi dziećmi, które całe dnie siedzą na komórkach i komputerach? - zastanawiają się rodzice, a ja odpowiadam: nic nie będzie.  Ja, w wieku moich dzieci, oglądałam durne kreskówki na telewizorze [częstokroć odrabiając przy nich lekcje na kolanie]. Pamiętam dni w całości przesiedziane na graniu w gry komputerowe. Bardzo kiepskie i średnio edukacyjne. […]

    25 listopada 2021
    Nic tak nie poprawia świąt jak dobre morderstwo [najlepsze polskie książki kryminalne na święta]

    Okej. Nigdy nie lubiłam kryminałów. Bardziej mi wchodziła literatura piękna. Moim pierwszym spotkaniem z książką o zbrodni było zalecenie naszego wykładowcy z poetyki, żebyśmy przeczytali  Zabójstwo Rogera Ackroyda Agathy Christie. Przeczytałam. Zdziwiłam się, że fajne. I w wakacje pochłonęłam całą Christie. Na polskie książki kryminalne dość długo patrzyłam jednak podejrzliwie.     Nie wierzyłam, że […]

    15 listopada 2021
    Dlaczego kiedyś nie było spektrum autyzmu i czemu nagle wszyscy je mają?

    Nie rozumiem, kiedyś tego nie było, a teraz każdy mówi, że jest w spektrum autyzmu. Za moich czasów nie trzeba było robić z dziecka wariata. Kiedyś ludzie normalnie żyli, a teraz każdy zaburzony. Po co ci diagnoza? Babcia całe życie była dziwna i dała sobie radę. Teraz to każdy jakieś Aspargary czy inne autyzmy, jakby […]

    Obserwuj nas na Instagramie

    instagramfacebook-official