Poważny argument, dzięki któremu zechcesz mieć drugie dziecko [i to jak najszybciej!]

Joanna Jaskółka
29 stycznia 2017

Udostępnij wpis

Słomiany brat - tak czytelniczki nazwały Adaśka, opuszczonego przez brata na rzecz nart w górach z dziadkami. Pierwszy dzień był straszny, ale głównie dlatego, że Dasio szukał braciszka w każdym zakątku domu. Potem już tylko pokazywał na jego zdjęcia i oznajmiał mi, że tam jest "koko". Przez ten tydzień byliśmy z Adasiem praktycznie sami, bo i Chłopa wywiało na jakieś wyjazdy. I powiem ci, że... w życiu nie było mi tak ciężko i stwierdziłam, że na co dzień drugie dziecko się bardzo przydaje.

 Nie no, w sumie pamiętam jak było ciężko. Ostatni raz jak byliśmy jeszcze we trójkę, a ja zostałam sama z Kosmykiem.
 
Potem już zawsze we czwórkę, ewentualnie we trójkę bez taty. W mniejszym gronie - sporadycznie. Bo jakoś podświadomie stosowałam zasadę, że do babci jadą albo oboje, albo żaden.
 
I dopiero, kiedy starszak wyjechał na dłużej, przypomniały mi się ciężkie czasy, kiedy siedziałam z jednym dzieckiem. I naprawdę nie mam pojęcia, jak ja to w ogóle przeżyłam. A do tego jedna myśl mnie zmroziła i sprawiła, że z czułością pomyślałam o moim dzielnym starszaku.
 
Bo nawet nie przypuszczałam, jaki ciężar uwagi Adasia przyjmuje na klatę codziennie Kosmyk. Dopiero teraz to czuję i o wiele prościej mi jest znaleźć wytłumaczenie dla wielu jego wyzłoszczeń i wściekłości. Dopiero teraz, kiedy cała uwaga młodszego skoncentrowana jest na mnie, czuję, jak wielką robotę robi w domu starszak samą swoją... obecnością.
 
To, że młodszy w 5 na 10 przypadków zamiast oczekiwać mojej uwagi, mojej obecności, mojej zabawy, w tych sprawach polega na bracie. Że nie muszę jak pies sterczeć na dywanie i układać klocków, bo w 5 przypadkach na 10 robi to brat. To że młodszy, widząc malującego starszaka, chce malować z nim [bez Kosmyka Adaś usiadł do kredek jeden raz. RAZ! A z bratem maluje codziennie!], to, że młodszy, widząc ubierającego się starszaka, chce ubierać się razem z nim, to, że młodszy, widząc tańczącego starszaka, chce tańczyć razem z nim. A ja zamiast podrygiwać jak potłuczona z kilkunastoma kilogramami na rękach, mogę usiąść i po prostu się patrzeć na nich z kanapy.
 
Nie wiem, czy starszego to wyczerpuje - pewnie nie tak bardzo, jak myślę. Przecież i młodszy, stając się towarzyszem zabaw, odciąga uwagę ode mnie starszego. Niemniej bardzo odczułam ciężar jednodzieckowego macierzyństwa  i mimo że ich wzajemne bycie razem często kończy się kłótnią, mimo że nie wymagam by siebie wzajemnie zabawiali, nie oczekuję, że starszy przejmie za mnie obowiązek opieki nad bratem [nie musi i nie powinien, bo to ja jestem matką, a nie on], mimo tego wszystkiego, to, że znajdują sobie czasem wspólne zajęcie, to że w drodze do mnie, trafiają na siebie i na sobie wzajemnie się koncentrują, to wreszcie, że oprócz tej samej buzi matki, kochanej, ale wciąż tej samej, trafia się jeszcze jakaś inna, ekspresyjna, ciekawa, bliska, jest wielką, przeogromną wręcz ulgą i odciążeniem.
 
I po tym tygodniu z jednym dzieckiem, tygodniu w czasie którego udało mi się napisać jedynie dwa teksty i ledwo wyrabiałam się ze wszystkim, bo cała uwaga skupiona była na mnie, tylko na mnie, na nikim innym, zrozumiałam, że z jednym dzieckiem jest jednak trochę ciężej niż z dwoma, czy trzema. Nie, to nie jest tak, że drugie dziecko rozwiąże wszystkie twoje problemy - absolutnie nie. Ale jeśli zastanawiasz się, jak to robią matki dwójki lub więcej dzieci, to nie do końca to jest tak, że mają dwa razy więcej pracy. W każdym razie - nie zawsze 🙂
 
I kiedy tak myślę o macierzyństwie, to kojarzy mi się ono tak trochę słonecznie.
 
Ale ciężko być słońcem dla tylko jednej planety.
 
I nieekonomicznie 🙂
 

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
14 marca 2019
Jestem z zadupia i na przeddupie się nie wybieram.

Wstaję i od razu robię kawę. Żeby wypić w ciszy przed dziećmi. Młodszy jeszcze się przekręca sennie na łóżku, starszy pochrapuje u siebie. Piję kawę i wyglądam przez okno, czy lis znowu dobierał się do śmieci i rozniósł je na pół podwórka. Dzisiaj nie. Dzisiaj wystraszyły go jelenie. O czym świadczy kupsko zostawione tuż przed […]

10 marca 2019
Czas raz a dobrze skończyć z laktoterroryzmem, który panuje w naszym kraju!

Nadszedł ten czas i pewnie nie jedna zdziwi się, że o tym mówię. Pierwszego syna nie udało mi się karmić piersią, ale z drugim poszło lepiej - karmiłam trzy lata ponad i niestety nie udało mi się karmić do osiemnastki, gdyż dziecko samo zakończyło tę przygodę. Ale jako matka, która była po jednej i po […]

7 marca 2019
Z tymi słowami nawet na krok nie zbliżaj się do ciężarnej [nawet jak już urodzi]

Ciąża to czas specyficzny. Wiem, bo byłam. Ponad 18 miesięcy łącznie, bo pierwsze dziecko trochę przenosiłam. I mimo że półtora roku obchodzenia się ze sobą jak z jajkiem to długo, ów stan nie wyszedł mi tak bardzo uszami, jak niektóre teksty, które podczas niego słyszałam. Pewnych rzeczy po prostu ciężarna nie może zdzierżyć i zaraz wam […]

5 marca 2019
Zachowanie ginekologa, które nigdy nie powinno mieć miejsca [i co z takim fantem zrobić]

Takich maili dostałam kilka w ostatnim czasie i przyznaję, że doprowadzają mnie do rozpaczy. Bo dużo się mówi o badaniach profilaktycznych, nagłaśniana jest konieczność regularnych badań, kobiety coraz częściej je wykonują i wiedzą o tym, jak wczesne wykrycie choroby jest istotne w jej leczeniu. A kiedy wchodzą do lekarza i siadają już w tym arcy […]

3 marca 2019
Dlaczego rodzice nastolatków straszą matki małych dzieci, jak to później będzie gorzej?

Pamiętam, że kiedyś bardzo mnie to denerwowało. Kiedy po nieprzespanej nocy i trzech godzinach histerii starszego syna, obitym podczas nich moim i jego nosie [on o podłogę, ja oberwałam nogą] pisałam cokolwiek o zmęczeniu, wpadały wszystkowiedzące matki nastolatków i z pełną fałszywego uśmiechu empatią pocieszały mnie, jak to później będzie gorzej. Jak to potem starsze […]

19 lutego 2019
Po czym kobieta poznaje, że jest w ciąży? Wszystkie ściemy, które ci wciskają i w które nie powinnaś wierzyć.

Rozmawiam z wami, mailuję, koresponduję, wreszcie - zdarza się, że spotykam. I zawsze tak się dziwnie składa, że większość z was ma dzieci albo... mieć je zamierza. Temat ciąży i tego, jak się w niej czułyśmy, wraca więc jak bumerang i dodatkowo jesteśmy bombardowani tymi objawami na każdym forum i w każdej kobiecej gazetce. Ale […]

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official