Dziecko w szambie

Joanna Jaskółka
29 lutego 2016

Udostępnij wpis

Poczułam mocny skurcz i coś jakby we mnie pękło w środku. Miałam wrażenie, że sikam, ale jasne spodnie zabarwiły mi się na czerwono.

 

- Mamo, co się stało? - spytało moje dziecko.

 

 

Mam na kolanie twojego braciszka lub siostrzyczkę, pomyślałam, ale na głos powiedziałam, że nic takiego. Idź się pobawić, mamusia zaraz do ciebie przyjdzie.

 

Tylko sprzątnę po twoim rodzeństwie.

 

- Poroniłam - powiedziałam siostrze, a ona spuściła wzrok.
- Nie wiem, co ci powiedzieć. - usłyszałam.
- Ja nie wiem, co chcę usłyszeć.

 

 

Bo nie wiedziałam. Mamy wpojone od dziecka reguły zachowania w przypadku ślubów, pogrzebów, narodzin dzieci - mamy się cieszyć, płakać lub śmiać. Co z dzieckiem, które nie zdążyło porządnie umrzeć, bo nie miało szansy nawet przyjść na świat? Jak się zachować? Co powiedzieć?

 

 

Alka swoje pochowała. Powiedziała, że najgorzej było przyjmować od lekarki słoik z pływającym w środku mikroskopijnym dzieckiem. Potem już jakoś poszło. Ksiądz, pogrzeb. Ciągle przed oczami ma ten słoik. Dziecko jak ogórek konserwowy.

 

 

Ja nie pomyślałam, żeby wyławiać to, co wyleciało z moich majtek. Spuściłam wodę. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że ono pływa teraz w szambie. Chciałam płakać, ale zamiast moich łez, poleciały łzy dziecka, które domagało się obiadu. Już 15. Trzeba wstawić ziemniaki.

 

 

Z Moniką spotkałam się przypadkiem. Ona po trzech. Trzeci przyjęła spokojnie. Zadzwoniła do swojego lekarza, a potem zaparzyła sobie herbatę.

- Wiesz, ja się cieszę, że przynajmniej sobie zdawałam sprawę, że ronię. Wiesz, ile kobiet nawet nie wie, że to nie był okres?

 

 

W sumie. To przecież tylko gęściejsza krew.

 

 

- Jak się czujesz? - pyta matka.

 

 

A jak mam się czuć. Straciłam coś, czego nie miałam okazji poznać. Co powiedzieć kobiecie, która poroniła? Długo patrzę się w lustro. Dopiero dziecko mnie wybudza z transu.

 

 

- Mamo?

 

 

Och. To już ranek. Trzeba wyjść naprzeciw oczekiwaniom rodziny, że zrobię lub powiem coś, co pasuje do sytuacji. Nic nie pasuje do tej sytuacji, a przede wszystkim oni, ale przecież wiem, co robię. Staram się nie zauważać, że oni nie wiedzą, gdzie oczy podziać.

 

 

Idę siku. Spuszczam wodę. Przez moment mam ochotę włożyć głowę do odpływu i drzeć się do nienarodzonego, że zaraz do niego przyjdę. Ale idę do kuchni. Dziś jajecznica. Nie jestem taka jak Ewka. Ona rozpaczała. Tłukła głową w ścianę. Pamiętam, że powiedziałam jej, że mi przykro. Warknęła, że ma mi być przykro gdzie indziej. Była wściekła. Zrozpaczona. A ja nie wiedziałam, czym się martwi bardziej - tym, że zawiedziony jej facet zrobi wreszcie dziecko innej, czy autentycznie z miłości do czegoś, czego ja nie mogłam pojąć. Do dzisiaj.

 

 

- Wiesz to było straszne. Ja miałam wyrzuty sumienia, że to moja wina, rodzina miała wyrzuty sumienia, że o mnie nie dbali, ja cierpiałam, ale nie wiedziałam, co mi pomoże, oni cierpieli, bo ja cierpiałam i nie wiedzieli, jak mi pomóc. Pieprzone kółko poronnej adoracji.
Fakt. Święty spokój. Na dwa, trzy dni. Żeby przemyśleć, ułożyć sobie w głowie. Bez dziecka, bez męża. A tak to budzę się w nocy i zastanawiam, czy rano przyjedzie szambiarka i zabierze moje dziecko gdzieś do oczyszczalni. Od trzech dni się nie myję. Im mniej wody zużyję, tym później mi go zabierze.

 

- Co powiedzieć kobiecie po poronieniu? - zastanawia się Monika - Na pewno nie "następnym razem może bardziej się postarasz", jak mi powiedziała teściowa. W ogóle to przy moim pierwszym przypadku, co zdanie, to wpadka. Nie chciałam współczucia, nie chciałam zapewnień, że będzie dobrze. Chciałam się pogrążyć w żałobie, chociaż na kilka dni, przepłakać swoje, a nie być na siłę wyciągana za nogi i stawiana do życia. Bo przecież nic się nie stało. Następnym razem się uda. A następnym razem i kolejnym miałam to już w nosie. O trzecim to tylko mąż wie i ty. Co ja się będę uzewnętrzniać. To moje cierpienie i tylko ja je rozumiem.

 

Kurde, wszędzie dzieci, wszędzie niemowlaki. Nowe kocyki, wózki, zabawki, walka o karmienie piersią. Chciałabym mieć taką blokadę, jak na reklamy, ale wyłącznie na twarze niemowlaków i noworodków. Ciekawe, jaką mój miałby twarz. Ciekawe czy... jeszcze żył, jak go spuszczałam z wodą. Dlaczego go nie zebrałam do kupy tylko wyrzuciłam w gówno? Brak refleksu? Panika? Dziś też się nie umyję. Wydzieram się na dziecko, że nie zakręciło wody w kranie.

 

 

- Trzeba żyć - mówią jednym głosem dziewczyny - musisz się wziąć w garść i żyć. Wiesz, w ustach tych, co nie tego nie przeszli brzmi to jak jałowa gadka, ale my wiemy, co mówimy. Niczego nie zmienisz, czasu nie zawrócisz. Możesz jedynie mieć w pamięci, tylko tam, i żyć. Bo masz dla kogo.

 

 

W ich ustach te proste słowa brzmią normalnie. Nie są wymuszone współczuciem czy chęcią uspokojenia własnego sumienia. One wiedzą, że ja wiem, że świat się nie skończył, tylko jeszcze muszę dać sobie szansę się z tym pogodzić.

 

 

Wracam do domu.

 

 

Zamawiam szambiarkę.

 

 

Spuszczam wodę.

 

 

Dzwonię do lekarza, umówić się na kolejną wizytę.

 

 

Dla pewności spuszczam wodę jeszcze raz.

 

 

Dopiero wtedy zaczynam płakać.

 

 

Tekst powstał 11 czerwca 2014 roku na promilu osobistych doświadczeń, a przede wszystkim na podstawie rozmów z czytelniczkami [imiona zmienione], które pisały do mnie o braku społecznej akceptacji poronienia i problemach związanych z życiem "po". Serdecznie dziękuję, kochane, za zwierzenia i życzę idealnego porodu wkrótce [tak, wszystkim się udało!]. Zapraszam też TUTAJ.

Wyjątkowo pozwalam na całkowicie anonimowe komentarze.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

W tym roku biorę udział w konkursie na Blog Roku. Żeby wziąć udział w eliminacjach [wyboru będzie dokonywać Dorota Wellman] muszę dostać się do pierwszej 10, a od soboty piastuję honorowo zaszczytne, choć nie dające mi żadnych szans, 11 miejsce. Być może od finałowej 10 dzieli mnie zaledwie kilkanaście waszych głosów. 

 

Bardzo bym chciała poznać panią Dorotę, więc bardzo, ale to bardzo potrzebuję Twojej pomocy. Żeby pomóc mi dostać się do finału, musisz wysłać SMS o treści F11671 pod numer 7124. Koszt SMS to 1,23 zł z VAT, a cały dochód zbierany jest dla Fundacji Dziecięca Fantazja.

 

Czy złotówka to dużo? Tego dowiemy się jutro - ponieważ konkurs kończy się 1 marca w południe. Twoja pomoc będzie nieoceniona!

 

 

 

Tu niżej, macie inne teksty, które mogą wam się spodobać:

 

 

 

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
Jestem Asia.
Piszę o tym, jak uciec z miasta i wychowywać dzieci na wsi, z dala od sklepów, ale bliżej siebie.

Naszą historię znajdziesz Tutaj

Ale ona wciąż się pisze, więc zostań ze mną w kontakcie:


    Subscribe
    Powiadom o
    guest
    196 komentarzy
    najstarszy
    najnowszy oceniany
    Inline Feedbacks
    View all comments
    Flow Mum
    8 lat temu

    myślę od 5 min co napisać. bo coś by wypadało- tak myślę, tak mnie uczono...<br />niestety chyba wychodzi na to, że lepiej jak się pewne rzeczy przemilczy...<br />jakoś tak mnie tylko serce zakuło. mnie i mojego dziecka które jest we mnie... dziekuję synku, że jesteś...<br />przykro mi... z całego serca mojego i moich dzieci.. Pozdrawiam i całuje :*<br />

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Napisałam komentarz, opisałam całą moją historie ale jak chciałam go opublikować to mi internet rozłączyło i to był chyba znak aby lepiej tej opowieści nie podawać dalej. Nie mniej jednak od pół godziny siedzę i ryczę... Może napiszę Ci na priv. Bardzo Ci Asiu dziękuję za ten post...<br />

    Anna Pacek
    8 lat temu

    Dziękuję

    Agnieszka B.
    8 lat temu

    O losie...

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić co mogą czuć kobiety w takich sytuacjach... koszmar

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Do końca swich dni będę odczuwać brak mojego nienarodzonego dziecka.

    Ognista
    8 lat temu

    kilka lat temu przeżyłam ten koszmar. było ciężkie załamanie nerwowe leki depresja terapia wszystko. do tej pory nie umiem o tym mówić i nigdy nie bedę umiała. po poronieniu dodatkowo musiałam się jeszcze leczyć hormonalnie bo było ryzyko że już nigdy nie bedę mogła zajść w żądną ciąże. <br /><br />pół roku później zaszłam w ciążę. dwa lata później w drugą. jestem szczęśkiwa, ale o tym co isę

    mmz
    mmz
    8 lat temu

    Dzięki.

    Chciwa Mucha
    8 lat temu

    Ciężki temat. Zaraz przypominają mi się smutne historie kobiet z otoczenia. Bliższego, dalszego - bez znaczenia. Pamiętam opowieść kobiety, która urodziła martwe dziecko, a ksiądz odmówił pogrzebu, bo nie było ochrzczone. I ona w tej rozpaczy sama grób wykopała i sama pochowała... Pamiętam też, kiedy daleki znajomy płakał, jak mówił, że wpadka, że na początku nie chcieli, ale jak w 7 czy 8

    Matka Prezesa
    8 lat temu

    Kiedy myślę o drugim dziecku - tak racjonalnie - wtedy przed oczami mam właśnie to. Że pierwsze dziecko problemy, drugie dziecko poronię i nie będę w stanie tego udźwignąć. <br /><br />Łzy same napływają do oczu. O matko ... <br />Moja mama poroniła dziecko przed moim bratem. Nawet o tym nie wiedziała - podobnie jak autorka. Po prostu z niej wyleciało do toalety. Powiedziała mi o tym, kiedy nikt

    Matka Agrafka
    8 lat temu

    To nigdy w pełni nie mija, żal. Trzy razy poroniłam, chociaż miałam i tak wiele szczęścia, że udało mi się aż dwa razy i mam dwie cudowne córy. Komentarze jakie słyszałam też były porażające. Wielka pani doktor, która raczyła robić łyżeczkowanie opierdzieliła mnie, że jestem histeryczką, a zamiast płakać to powinnam się cieszyć, bo mogłam urodzić potworka. Moja babcia: &quot;Jaka szkoda, a mógłby

    Weronika
    8 lat temu

    Płaczę. Bo wiesz, moje dziecko też poleciało do szamba. Nie wiem, jak miałam zbierać tą krew, podczas kiedy leciała i leciała przez dwa tygodnie. Którego dnia poleciało i moje dziecko? <br />To horror. Stałam pod szpitalnym prysznicem, wyłam z rozpaczy, bo gdzieś w tej czerwieni w brodziku mogło być moje dziecko. Chociaż jedna jego komórka... <br />Więcej nie napiszę, tutaj jest wszystko:<br />

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Ja straciłam coreczke w trzeciej ciazy bol jest we mnie do dzis .....najbardziej bolały mnie słowa masz dwoje fajnych dzieci wez sie w garsc nic sie takiego nie stało to było dopiero 15 tydz ....... miałam ochote powiedziec to jak ci umrze jedno to sie nieprzejmuj masz jeszcze jedno..... Pomogła mi pani psychiatra terapia leki :/ ....Jak ktos mnie pyta ile mam dzieci mowie czworo, troje jest

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Każde słowo, znam, pamiętam, <br />znów na to patrze.<br /><br />Ważne to.<br />dzięki.

    Daria MamaLoliPoli
    8 lat temu

    Tego się nie zapomina.<br />

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Choć zaglądam tu od zawsze, to napisze jako anonimowa osoba - przeżyłam to samo... Te same cierpienia, to samo spuszczanie w kiblu... Wiem co czuje taka kobieta. Pamiętam i pamiętac będę...<br />

    Anna Pacek
    8 lat temu

    Przeczytałam tekst drugi raz,przeczytałam komentarze i wiesz co Matko moja kochana-JESTEŚ WIELKA!

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Też poroniłam, mam dwójkę aniołkow i wiem jak boli...

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Pamięta się, jest to z człowiekiem, jest pustka, ale życie toczy się dalej, mowie to bo doświadczyłam. Każde uczucie jest właściwe, a bliskim trzeba powiedzieć czego się oczekuje jak już się samemu wie, najgorsza opcja to traktowanie człowieka jak jajka...zepsutego. Pewnie podzielenie się tym z innymi też spełni funkcje terapeutyczną.

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Matko, z serca dziękuję za poruszanie takich tematów.

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Napisałam dośc długi post , w którym opisałam mój dramat , ale podobnie jak u koleżanki wyżej coś mi go zjadło widac tak miało byc .<br />czytam , siedzę i ryczę ...to była moja pierwsza ciąża dziś mam dwoje cudownych dzieciaczków synek 5 lat i córeczka 2 latka <br />Dziękuję . Dziś wiem , że nie jestem z tym sama <br />chociaż ja moją fasoleczkę zapakowałam w zakrwawioną podpaskę i wyrzuciłam

    Anonymous
    Anonymous
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    tak sobie myśle, ze tyle miłosci i czułości widać w tym co piszesz, takie piękne pożegnanie odprawiasz w myślach swojemu dziecku, że na pewno i Bóg i ono to widzą i wiedzą, że nie mają czego wybaczać, bo żadnej w tym Twojej winy i celowego działania. Przytulam Cię.

    Ola
    Ola
    8 lat temu

    Znam ten ból...zawsze będę pamiętać... Również słowa pani doktor &quot;TO się szybko poroni&quot; 🙁

    Joanna Jaskółka
    Reply to  Ola
    8 lat temu

    O kurde, ale pani doktor...

    Anonymous
    Anonymous
    Reply to  Ola
    8 lat temu

    Ja od pani doktor w szpitalu, po pytaniu mojego męża kiedy Okruszek zmarł powiedziała: &quot; To, to tak sobie tam pływa... No nie wiem dokładnie, ale jakieś 2 tygodnie temu&quot;.

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Trafiłem tu przypadkowo (choć może nie). Nasunęło mi się pytanie. Jest dziecko, jest matka, jest ból. A gdzie jest mąż? Gdzie jest ojciec dziecka? <br />

    Anonymous
    Anonymous
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    Gdzie ojciec? On przecież nie czuje, nie nosił w sobie dziecka, a jednak musi stać przy żonie i cierpieć razem z nią. Choć pewnie to nie to samo, to jednak my też czujemy. Przeszliśmy z żoną przez tę mękę. Pamiętam każdą sekundę drogi. Jedziemy na wizytę, ciąża potwierdzona już wcześniej, jest zdjęcie z USG naszego szkraba, wyniki badań idealne. Całe 40 km, i całe 40 min od tragedii która na nas

    Anonymous
    Anonymous
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    Po czym dodaje: &quot;na prawdę mi przykro&quot;. Zaczynam drżeć, znów czuję jak moja twarz się zaczerwienia, tyle tylko że tym razem nie ze szczęścia, a ze strachu, niemocy, żalu, poczucia straty. Serce zaczyna przyspieszać swój rytm, trzymam jednak fason, dla niej, i dla niego. Nie daję po sobie poznać że chcę zacząć wrzeszczeć &quot; DLACZEGO!? Bo przecież trzymam na kolanach nasze 7 letnie

    Anonymous
    Anonymous
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    Przeżyłem z żoną poronienie 2-krotnie<br />8tydz - poronienie samoistne. nie udało się go &quot;złapać&quot; . <br />17tydz dziecko umarło w łonie. duże miasto Poznań, a reakcje lekarzy jak w średniowieczu.<br />na szczęście w jednym szpitalu i to nie tym na polnej, jest ludzki personel podchodzący do ludzkiej tragedii z poszanowaniem matki i dziecka oraz uczyć rodziców.<br />jako ojciec

    olala
    8 lat temu

    Masz jaja Matko Jaskółko i cudowne pióro potrafiące opisać takie tragedie. <br /><br />Po lekturze komentarzy za to mi,się nasuwa myśl tylko a gdzie sumienie lekarzy i te całe katolickie wartości skoro tak się traktuje kobiety ?

    Anonymous
    Anonymous
    Reply to  olala
    8 lat temu

    Oo tak, wszędzie wszyscy tylko mówią że dziecko jest człowiekiem od chwili poczęcia, że żyje że czuje a kiedy przychodzi taka tragedia wszyscy mówią &quot;TO&quot; &quot;ZARODEK&quot; nigdy nie powiedzą: &quot;urodziłaś przedwcześnie martwe dziecko&quot; czy coś w tym stylu, tak aby choć spróbować połączyć się z tobą w bólu. Kiedy leżałam w szpitalu, lekarz na obchodzie powiedział do dziewczyny

    wielka B
    8 lat temu

    Chciałam zostawiąć po sobie ślad, ale tylko ślad.. że byłam, przeczytałam, że rozmyślam. Trudny i kontrowersyjny temat, ale ugryzłaś go z tej strony co ja bym się tym kęsem udławiła. Pozdrawiam.

    Wiola Galla
    8 lat temu

    Czasem nie ma odpowiednich słów - wtedy najlepiej wspólnie pomilczeć, dać wyraz niemego wsparcia. Wiem - przeżyłam.

    Alicja Janeczko
    8 lat temu

    sama wiem co to znaczy czasem brakuje słów

    Mira
    8 lat temu

    Temat ciężki, ale napisany rewelacyjnie. Szacunek i współczucia Aśka. Nie wiem, co czujesz (choć podobno sama poroniłam), ale mogę Cię wesprzeć dobrym słowem i myślą, że kolejnego nie spuścisz do szamba. Trzymam kciuki i ściskam mocno Was wszystkie, drogie niedoszłe mamy.

    Ann S
    8 lat temu

    Smutne to... [*]

    rosnezklasa blog
    8 lat temu

    Bogu dziekuje , za to - ze Mia jest teraz ze mną . Nie wyobrażam sobie co mogą czuć kobiety po takich dramatycznych przejściach . Tule mocno ! Piękny tekst 🙂

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    moj Aniołek miałby w lutym roczek:( odszedł w 12 tygodniu, a ja czytam tekst , komentarze i łzy mi leca..... zawsze bede pamietać i swieczke zapale. Nie robiłam pogrzebu, nie chciałam nadawac imienia, nie umiałabym wowczas przez to przejsc. Poł roku pozniej zaszałam w 2 ciaze, Oli skonczył 9 miesiecy....

    Gizanka
    8 lat temu

    Czasem lepiej zwyczajnie nic nie mówić, dać wsparcie, przytulić...

    olacom
    8 lat temu

    Moja przyjaciółka poroniła 3 razy... byłam z nią za każdym razem, w sensie zaraz po, ale za każdym razem nie wiedziałam co powiedzieć.. bo tak jak napisałaś - nikt nas tego nie uczy, nie ćwiczy się takich okazji...

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Dowiedziałam sie o ciąży w momencie kiedy po 5 latach chciał mnie zostawić chłopak. Z litości powiedzial że tego nie zrobi...przez następne 2 tygodnie robił wszystko żebym poronila....wyladowalam w szpitalu ze strasznymi skurczami w brzuchu 🙁 trafiłam tam w ostatnim momencie... udało sie utrzymać ciążę i dziś jest ze mną moja kochana córka. Niedawno skończyła 4 miesiące. Zostaliśmy same ale nie

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Moje dzieci wyrzucono z odpadami medycznymi - dwa razy w szpitalu po łyżeczkowaniu martwych ciąż !

    Boodzik
    8 lat temu

    Czytam Cię Matko, jeszcze nigdy nic nie skomentowałam, pierwszy raz mnie tak porządnie ruszyło.

    Domcia
    8 lat temu

    Przeczytałam.<br />Piękny tekst, mimo, że bardzo trudny temat<br />

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    straszne przeżycie... ja podobnie poroniłam w 16 tyg., skurcze, krwawienie i kibel. Nawet nie zdążyłam złapać, wyciągnąć...choć minęło 6 lat i po tym zaszłam w ciąże i urodziłam zdrowego synka, to nadal nie mogę o tym myśleć, że moje dzieciątko skończyło w kanale, to zostaje na zawsze...

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Czas najwyższy ze ktoś poruszył ten temat bo trzeba o tym pisać mówić w moim przypadku było z każdej wypowiedzi po trochu.jeśli chodzi i mnie to mam żal do pielęgniarek ze nie poinformowały mnie o tym ze mogę wziąść &quot;ciała&quot; pochować ból zostanie na zawsze po moich aniołach. A le jest jeden plus z tego ze mam teraz córkę 7 miesięczną i uczę się jak cieszyć się z każdego dnia i nic już

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Straciłam sześcioro dzieci, ale dopiero ostatnie pochowaliśmy. Czuję, że to była dziewczynka, Emilka. Przez ten pogrzeb i mały grobek na cmentarzu nasze dziecko - paradoksalnie - bardziej jest z nami, zostawiło po sobie ślad. Mogę tam iść w każdej chwili - z kwiatkiem, misiaczkiem, świeczką - i jesteśmy razem. Tamte dzieciaczki dzięki temu też są jakoś bliżej. Chociaż mamy kilkoro cudownych

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Czytam i nie dowierzam 🙁 <br />Pierwsza ciąża, z trudami ale donoszona. Długo staramy się o następne dzieciątko. W końcu jest! Druga.: spadam ze schodów w 16 tyg. Tracę maleństwo. Na szczęście jest obok ktoś kto wiedział jak wspierać. Trzecia: testy ujemne, dostaję leki nie wiedząc, że gdzieś tam, pod mym sercem bije kolejne. Po 8 tyg tracę kolejne maleństwo. Przy mym boku, nadal ON. Jest obok i

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Tez to przezylam i nikt nie wiedzial jak ma sie zachowac niestety bylam zdana sama na siebie 🙁 az depresja zlapala i rozne mysli do glowy naplywaly ... az do momentu kiedy nie zobaczylam na tescie ze jednak sie udalo i juz bylo tylko lepiej ...

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Nie ma slow, ktore chce sie wtedy uslyszec. 3 poronienia. Do dzis pamietam wyraz twarzy lekarza na kontrolnej wizycie kiedy patrzac w monitor USG probowal dobrac slowa, powiedzial, ze nie widzi tetna i ze jest mu bardzo przykro, 3 razy, ten sam wyraz twarzy, potem juz za bardzo nie pamietam.Szpital.Zabieg Pierwszy raz najgorszy, koszmar, szok. Drugi straszny bol, ze znowu?! Trzeci zlosc, na los,

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Jak umiera komuś babcia czy ktoś mówi że masz przecież jeszcze jedną?<br />Czy jak umiera matka to mówią spoko , przecież został ci jeszcze tata?<br />Czy jak umiera 10letnie dziecko mówi ktoś że czemu rozpaczasz masz jeszcze inne dzieci? Albo możesz przecież urodzić sobie kolejne?<br /><br />A jak poronisz to wszyscy próbują rozbić twoją miłość do maleństwa na obecne i ewentualne przyszłe

    Joanna Jaskółka
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    Między innymi o to mi chodziło...

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Ja na szczęście zapominam, to było moje pierwsze, embrionek miał moze ze 3 tyg, wiec nie nie wiedziałam, teoretycznie okres się spózniał 3 tyg...ale jak sie polała krew to wiedziałam,że cos jest nie tak...płakałam, mąż pocieszał jak potefił, i słowa no przeciez nie wiesz czy byłaś w ciaży...bolały...wiedziałam...serce mówiło...serce płakało...na szczeście niedługo po tym była kolejna ciaża,

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    faktycznie nikt nie wie co mówić, a ja sama też nie wiedziałam co chcę usłyszeć; najbardziej chciałam faktycznie, żeby mnie wszyscy zostawili w świętym spokoju i nic nie mówili; i rzeczywiście jedyną zaletą kolejnego poronienia jest to, że człowiek już doskonale wie co się dzieje...<br />(choć zaglądam tu często ten komentarz zostawiam anonimowo, bo o tej historii u siebie nie pisałam, choć z

    Krystyna Bieniawska - Dąbek
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    Tak chciałabym PRZYTULIĆ, Tych, którzy tego potrzebują. <br />Zawodowo wiem, że trzeba mówić o swoich uczuciach bo....przestają budzić w nocy i łatwiej jest żyć. <br />Ale tyle lat nie mogę zrozumieć (i czasami pogodzić się z tym), że najtrudniej mówić z bliskimi. Tak się wtedy siebie boimy. Boimy się urazić, okazać słabość, wspólnie płakać, wspólnie buntować się. Dlaczego? Pozdrawiam! KBD 🙂

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Ja zawsze będę pamiętał małą trumienkę. W kostnicy wydali mi spore białe zawiniątko w dużej ilości bandaża. Jechałem samochodem, przede mną, na desce rozdzielczej.... i wyłem. Na zewnątrz nikt nie słyszał, a mi własny wrzask rozsadzał czaszkę. Wściekły, bezsilny ryk. Ranne zwierzę. Darłem się najgłośniej jak umiałem. Niewiele pomagało. Wtedy jeszcze ksiądz nie chciał pochować płodu - tylko ja i

    Klaudia P
    8 lat temu

    Nas też to spotkało. W dwóch różnych &quot;wersjach&quot;.<br />Chociaż czasami mam wrażenie,że nie umiem znaleźć podobnego przypadku.<br />Niby taki sam ,a jednak inny. Współczuję bardzo mocno wszystkim rodzicom,których dotknęła ta tragedia.<br />Nie jestem blogerką-czasem coś tam sobie napiszę.Ale gdybyś chciała wiedzieć jak to było U nas to możesz przeczytać. I powiem Ci,że to za Twoją sprawą

    Matka Wygodna
    8 lat temu

    Aśka sza-po ba !

    Anonymous
    Anonymous
    8 lat temu

    Co powiedziec? Nie mowic nic, tylko przytulic i pozwolic plakac, albo poplakac razem.<br />Dziekuje Ci za ten tekst, pomimo, ze wrocily wszystkie niechciane wspomienia. Napisany z ogromnym wyczuciem. Nielatwo pisac, mowic na ten temat. Tobie sie to udalo.

    Joanna Jaskółka
    Reply to  Anonymous
    8 lat temu

    Dziękuję.

    14 listopada 2022
    O chłopcu, który przestał biegać

      Biegł przez las na bosaka. Nie widział swoich stóp uderzających miarowo o ziemię, nie czuł muskających jego skórę traw, których dywan rozdzielał dwa pasma rozjeżdżonej leśnej drogi. Było ciepło, to w końcu początek wakacji. Był w spodenkach i koszulce, przygotowany na wyjście nad rzekę, ale nie zdążył nad tę rzekę iść. Teraz musiał zdążyć, […]

    3 listopada 2022
    Jak fajnie ubrać siebie i dzieci, nie wydając na to majątku?

    Kiedy to piszę, mam do spakowania dwie paczki ciuchów, które jeszcze dziś pójdą w świat. Planuję kupić sobie i chłopcom nowe kurtki zimowe i nie chcę wydać na nie grosza z pieniędzy odłożonych na życie. Jak to zrobię? Wykorzystując idealnie to, co mam.  Od lat udaje mi się fajnie ubrać siebie i dzieci, nie wydając […]

    31 października 2022
    Chcesz mieć kury? Ja chciałam i mam [krótki poradnik, jak założyć kurnik]

    Jednym z największych pragnień albo przynajmniej pomysłów do rozważenia każdego mieszczucha przeprowadzającego się na wieś jest to, żeby mieć kury. Ja co prawda ze wsi wyszłam do miasta, a potem wróciłam, ale moja wieś to było turystyczne zagłębie, które krowę widziało w moim wczesnym dzieciństwie. Potem już tylko kajaki i pokoje do wynajęcia. Zaczynałam od […]

    13 października 2022
    Czy warto było zakupić pralko-suszarkę HAIER - fakty i mity po pół roku używania

    W wakacje często rozwieszałam ubrania na dworze. Kiedy tylko widzieliście je w tle, wysyłaliście mi masę dobrych rad, by zainwestować w suszarkę bębnową. Czytając je, uśmiechałam się pod nosem, bo ja przecież już mam pralko-suszarkę, z której jestem szalenie zadowolona! Na dworze po prostu dosuszam rzeczy znad jeziora lub te, które nie zmieściły się w […]

    4 października 2022
    Meltdown, shutdown, ASD i inne dziwne słowa w spektrum autyzmu [część 1]

    Kiedy opowiadam o byciu w spektrum na moich relacjach facebookowych i instagramowych, często używam określeń, które dla mnie są już od lat oczywiste, ale dla moich odbiorców są całkowitą zagadką. Postanowiłam więc troszeczkę rozjaśnić chociażby część określeń, takich jak meltdown, shoutdown czy inne. Znasz już te określenia?     Postanowiłam zrobić mały cykl o spektrum, […]

    5 sierpnia 2022
    Łódź i Druskienniki - nasze budżetowe wakacje i wspaniała lekcja oszczędzania dla dzieci.

      Kiedy kończył się rok szkolny, ostatnią rzeczą, jaką chciałam, to gdziekolwiek z dziećmi wyjeżdżać. Czułam, że nie podołam ani finansowo, ani psychicznie. Jednak przyjazd mojej koleżanki z Norwegii i jej energia do działania sprawiły, że usiadłam i zaczęłam liczyć. Nasze  budżetowe wyjazdy zaplanowałyśmy w ciągu dwóch dni.  

    Obserwuj nas na Instagramie

    instagramfacebook-official