Marzenie, które jak cień za mną krąży, na które codziennie się patrzę i które kiedyś wreszcie się spełni

Joanna Jaskółka
9 stycznia 2020

Udostępnij wpis

To był maj, pachniała... ulica Anielewicza w Warszawie, a ja podjęłam decyzję, że spadam z tego miasta i więcej tu nie wrócę. Po siedmiu, prawie ośmiu latach mieszkania w stolicy, bogatsza o dwa kierunki studiów i dziecko, pakowałam manatki, bo... w sumie nie miałam nic do stracenia. Po latach ludzie będą mówić, że ej, ale ty miałaś odwagę, tak rzucić wszystko. A ja nie miałam odwagi... dłużej wszystkiego ciągnąć.

 

 

 

Wpis powstał w ramach współpracy z Panią Swojego Czasu 

 

Stał ten dom, stary nasz dom, w którym się wychowałam. Stała też obórka. Pamiętam, że kiedy ustalałam z rodzicami, że tam zamieszkamy, że kredytem się wyremontuje, ojciec powiedział: a z tej obórki, kiedyś będzie  można zrobić pensjonat.

Śmiałam się jak głupia, bo oboje nie mieliśmy jeszcze pracy, nawet kredyt na remont domu jeszcze nie był pewny, a tu jakaś gadka o kolejnym kredycie na pensjonat. To było takie śmieszne, gdyby nie było tak dołujące i nierealne.

 

I tak mieszkamy sobie na skraju lasu, siedem lat później. Wyremontowaliśmy, co się dało w domu, przygotowujemy się do remontu poddasza, zrobiliśmy sobie ogródek, zasadziliśmy drzewka, hodujemy sobie króliki i pilnujemy, żeby niewidomy pies nie wpadał na krzesła, a wiekowy kot nie zakrztusił się własną śliną. Nie śpieszymy się. Bo po co na razie? Z jedną nogą rzeki nie przeskoczysz, jak powiedział mój kolega, gdy kupił sobie protezę. My na protezę jeszcze zbieramy, a potem jeszcze trochę trzeba będzie się do niej przyzwyczajać.

 

A stara mazurska obórka przed domem stoi.

 

W wakacje na jej poddaszu, gdzie jako dziewczynka wdrapywałam się i żarłam lody, żeby siostra nie widziała, gnieżdżą się teraz osy, w nocy pohukują w niej sowy, a na wiosnę za przybudówką rozmnaża się jenot. Dach przybudówki z tyłu zeżarły norki, dawny kurnik, który był po prawej stronie budynku stał się graciarnią, której nie zdążyliśmy przejrzeć, gdy odgracaliśmy lewą część- starą obórkę, w której później moi rodzice prowadzili przez lata sklep. Jedyny w promieniu dziesięciu kilometrów.

 

Kiedy zakładałam blog, w pierwszych miesiącach po przyjeździe na Mazury, nie planowałam  niczego - chciałam pisać, żeby nie zwariować z nadmiaru lasu, z nadmiaru ciszy, z nadmiaru monotonii przy jednym dziecku. A teraz jemy, a teraz się ubieramy, a teraz śpimy, a teraz się bawimy, a teraz jemy i ble ble ble, ciągle to samo. Pomysł ojca mnie bawił, ale wydawał się szalony.

 

Ale ta obórka stała. Kuła w oczy. Patrzyłam się na nią codziennie, jak marniała w oczach, jak z dachu spada dachówka, z zadaszenia ptaki zdzierają papę, jak ściany szarzeją i przestają świecić bielą. A później słuchałam jednego z webinarów Budzyńskiej i ona mówiła, że dobrze mieć cel i jaki ty masz cel, pytała, a nie pytała kilku setek słuchających się ludzi, pytała mnie konkretnie. I ta obórka mi stanęła przed oczami. Piękna, odnowiona.  Z czarnym drewnianym gankiem otoczonym niebieskim kwiatami, z odnowionym białym murem. Z niebieskimi oknami i przepięknym przeszklonym bokiem, w którym byłaby bawialnia i oranżeria. Wpół wiejsko, wpół nowocześnie.

 

Zobaczyłam to moimi oczami i od razu wytrząsnęłam z głowy, bo jak to - ja piszę bloga, ja mam mieć cel związany z blogiem. Rozwój, przeobrażenie w portal, w platformę, w rozszerzenie działalności, zatrudnienie ludzi, pisanie, zdobywanie fanów, czytelników, rozrost do milionów. I ta cholerna obórka przed moimi oczami. Ten dach, który jest tak pięknie stary, ten widok z okien na całe pola, na których latem rozsiewam facelię dla pszczół...

 

I kiedy patrzę na te całe moje planowanie, które ratuje mi tyłek za każdym razem, kiedy dzieci lub życie zaskoczą mnie czymś nowym, kiedy patrzę w moje świeżo wypełnione karty miesięczne, w którym zaplanowałam sobie styczeń, luty, wstępnie marzec widzę... widzę tę obórkę. Widzę ten czarny ganek oblany niebieską lobelią. Widzę białe ściany i winorośl na dachu. Widzę siebie, jak witam gości i sprzątam im pokoje [dzięki mamo, że wiem, jakie to ciężkie i się nie boję ; )]. Widzę nie zapełniony po brzegi kalendarz, ale kolejny krok, kolejne zbliżenie się do celu. Kolejne ruszenie do realizacji pomysłu, który siedem lat temu zasiał się w głowie i zakiełkował podlany słowami Oli Budzyńskiej na którymś z webinarów.

 

Choć w planach tego jeszcze nie widać. Ot - uprzątnięcie poddasza, spotkanie z architektem na wstępną wycenę. Domowe sprawy i wizyty, których nie można odłożyć, a które zabierają pół dnia z dojazdem i ogarnięciem dzieci, ale jak się je odhaczy, jak się przez to przejdzie, będzie lepiej i prościej za jakiś czas. W lutym wysłanie tekstu książki do redakcji i korekty oraz przygotowanie złożenie ebooka. Po kolei. Po trochu. Nie śpiesząc się, mierząc siły na zamiary. Drobnymi kroczkami. Ale konsekwentnie.

 

 

Zwrócę tylko twoją uwagę na długopisy na zdjęciu, bo każdy, kto je widzi, to pyta. To specjalne wymazywalne długopisy [znajdziesz je tutaj], którymi najlepiej się planuje, jeśli nie jesteś pewna, czy coś się nie zmieni. Ja nie jestem pewna wszystkiego, na przykład tego serduszka w 17 stycznia, więc zobacz, co z nim zrobiłam:

 

 

Wymazałam : )

 

Ale wracając do tematu - nie planowałam bloga, nie planowałam, że ktoś będzie go czytał, nie planowałam na nim zarabiać. On powstał, bo miałam taki kaprys i potrzebę. A w trakcie jego pisania pojawiła się obórka i wizja domku, do którego będą przyjeżdżać ludzie, karmić króliki i słuchać o ich hodowli, zbierać jajka od kur na jajecznicę, uczyć się permakultury  i gotować botwinkę ze świeżo zebranych warzyw. Pojawił się domek, w którym będę prowadzić warsztaty z pisania, a moje dzieci będą pokazywać na żywo, jak źle i bez sensu je wychowałam.

 

Mam ten obraz w głowie i każdego dnia robię coś, co mnie do niego zbliża. Chociażby karmiąc króliki i obserwując je na wolnym wybiegu, czy dowiadując się, że ostatni status na fejsie to był kompletny strzał w kolano i nikogo nie obszedł. Lub zarabiając, chociażby tym wpisem i odkładając sumę na to, żeby w końcu kiedyś zebrać całość i zwołać ekipę remontową. To się nie spełni w tym roku, za rok, za pięć lat nawet. Bo ten domek nie jest czymś, co musi się teraz pojawić. Ja do niego dążę powoli. Ale droga do niego jest długa i poprzetykana małymi celami, które jestem w stanie zrobić teraz i jestem w stanie zrealizować je w dość prosty sposób. Bo mimo wszystko nie lubię się przemęczać. I nie przeskoczę rzeki z jedną nogą.

 

Nic na wariata. Jak pisze Ola w nowej #kursoksiążce [tutaj], którą miałam przyjemność przerobić w moje wolne dni, nie zamierzam się irytować na czynności, które nie są zależne ode mnie oraz godzę z tym, że o ile na efekt wpływu mogę nie mieć żadnego, tak na proces, który do efektu prowadzi, wpływ mam ogromny. I ten proces trwa. Z każdym wpisem. Z każdym dodanym dialogiem, z każdą nową rzeczą w sklepie, z każdym wpisem, któremu patronuje partner. Taki jak Pani Swojego Czasu.

 

Kursoksiążkę polecam przede wszystkim tym, którzy maja problem z określeniem swojego celu/marzenia i borykają się z tym, jak do tego dążyć i jakie decyzje podejmować, na czym się skupiać, żeby iść prostą, jasną drogą, a nie błądzić po bocznych ścieżkach, marnując energię.

 

Obórka stoi. I czeka. Doczeka się.

 

Wpis powstał w ramach współpracy z Panią Swojego Czasu 

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
25 lutego 2021
Dlaczego przestałam wierzyć w aromaterapię?

Wstaję rano i idę do kuchni. Jest zimno, śnieg wciąż zalega na podwórku, sójki zbierają się przy kompostowniku, bo jakimś cudem wolą grzebać w nim niż konkurować z sikorami przy karmniku. Dzieci jeszcze śpią, jest cicho. Wstawiam wodę na kawę i wyjmuję z półki malutką buteleczkę. Dziś bergamotka. Wlewam kilka kropel do dyfuzora i wdycham […]

16 lutego 2021
Zespół Aspergera - nie ma tego złego, co by nie wyszło na dobre

Pamiętam, że jechaliśmy autem do psychiatry w Olsztynie i nie zamieniliśmy ze sobą ani słowa. Dopiero w drodze powrotnej okazało się, że oboje jechaliśmy z jedną myślą, skupioną na nadziei, że okażemy się po prostu beznadziejnymi rodzicami. Że te wszystkie problemy, jakie mamy, wiążą się z naszą głupotą, niewiedzą, nieudolnym wychowywaniem dzieci i brakiem osławionej […]

17 grudnia 2020
Prawdziwy dzień z życia matki bez instagramowego filtra. Tak to wygląda naprawdę.

  Budzi mnie ból. Pulsujący od biodra ucisk, rozchodzący się na całą nogę. Usiłuję zmienić pozycję, ale nie mam miejsca - w moim łóżku, które wczoraj jeszcze było puste i tylko dla mnie leży młodsze dziecko, pies oraz dwa koty. Ból wywołuje zaś solidna budowla z klocków ulokowana centralnie pod udem. Dopiero za pół godziny […]

10 grudnia 2020
Jestem dorosła i jedyne, co mi wypada, to ubierać się tak, jak mam ochotę

Wychodzę z auta i biorę syna za rękę. Jest mi ciepło, wtulam brodę w kołnierz i moim standardowym zamaszystym krokiem idę ku przedszkolu. Widzę odwracające się za mną głowy, ale nie zwracam uwagi. Chciałam taki płaszcz i sobie go zamówiłam. Bo mogę.  

26 listopada 2020
Najdziwniejsze kłamstwa, jakie wciskamy dzieciom, żeby móc pożyć jak człowiek

Niech pierwszy rzuci kamieniem, komu nie zdarzyło się rzucić kłamstwem w dziecko tylko po to, żeby pożyć jak człowiek. Zaczynając od najprostszego "Mamo, co jesz?", a ty, przełykając czekoladę, seplenisz "Brokuły, kochanie," po najbardziej popularne, że szykujemy się spać, bo jest już ciemno, a nie że mam cię dość dzieciaku i chcę mieć chwilę spokoju. […]

6 listopada 2020
Na drodze ufam swoim ludziom, nie zającom, czyli 5 rzeczy, które mnie wkurza

Wsiadam do auta. Jadę. To moja pierwsza trasa - sklep, zakupy. Dochodzę do zawrotnej dla mnie prędkości 40 km/h i mam wrażenie, że za chwilę przekroczę bramę czasu. I nagle słyszę klakson. Ktoś za mną najwidoczniej prowadzi torpedę i zamierza mnie wyprzedzić. Przerażona, widząc, że auto za mną przyspiesza i zrównuje się ze mną, ręce […]

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official