Prawdziwy dzień z życia matki bez instagramowego filtra. Tak to wygląda naprawdę.

Joanna Jaskółka
17 grudnia 2020

Udostępnij wpis

 

Budzi mnie ból. Pulsujący od biodra ucisk, rozchodzący się na całą nogę. Usiłuję zmienić pozycję, ale nie mam miejsca - w moim łóżku, które wczoraj jeszcze było puste i tylko dla mnie leży młodsze dziecko, pies oraz dwa koty. Ból wywołuje zaś solidna budowla z klocków ulokowana centralnie pod udem. Dopiero za pół godziny się dowiem, że to budowla z wczoraj, po którą syn w nocy wstał, żeby było mu lepiej. I jemu pewnie było lepiej, ja mam odcisk na dupsku. Zerkam na zegarek. Fuck. Znów zaspaliśmy.

 

Nici z ładnego zdjęcia, jak rano uprawiam jogę  wśród śpiewu ptaków. W panice robię sobie szybko dzieci i budzę kawę. Cóż za cudowny poranek, taki spokojny i rześki. Patrzę się w zapaskudzone lustro i zastanawiam się, czy trafi się kiedyś taki dzień, że po umyciu czystość utrzyma się dłużej niż 5 godzin.

Wołam dzieci na śniadanie. Śniadanie z najwyższej półki na jaką mnie dzisiaj stać czeka na stole razem z czapkami, które chłopcy z chichotem podrzucają i uciekają do pokoju bawić się w potwory. Tosty z dżemem i herbata stygną, bo czapki nie chcą iść jeść. Czas ucieka. Popijam kawę i odliczam czas do pierwszego krzyku, że jeden drugiego pobił.

Dwie minuty.

Siadają do śniadania. Zjadają, jęcząc, że muszą szybko. Starszak rusza w codzienną podróż do komputera na lekcje. Schodzi mu się, bo to całe pięć metrów. Długa i ciężka podróż, trzeba go zrozumieć. Wyganiam młodszego na werandę, daję kotom jeść, wypuszczam na chwilę psa na dwór, ale wraca, bo mu zimno.  Młodszy zapina kurtkę. Walczy z suwakiem. Wkurza się. Rzuca kurtką. Wkłada buty. Sięga po kurtkę. Walczy z suwakiem. Wzdycham i idę do auta. Krzyczę zza kierownicy, że albo wsiada, albo jadę sama. Gdzie miałabym jechać sama? Nie wiem. Ale krzyczę. Działa. Jakimś cudem moje dzieci nie chcą, żebym gdzieś jechała sama.

Jedziemy. Na miejscu syn gramoli się z pasów i pada na ziemię. Ręce utytłane, twarz dziecka wściekła, buzia mówi, że on nie idzie do przedszkola, wraca do domu, bo taki brudny nie będzie nigdzie łaził. Wycieram dziecko chusteczkami, uspokajam, trzymam kciuki, żeby się udało. Udaje się. Po 15 minutach jestem znów w aucie. Jadę do domu, gotowa do pracy.

 

 

W domu czeka mnie zawalony zlew i kot na komputerze. Mogłabym sprzątnąć lub coś napisać, ale sprzątanie mnie przerasta, a z kotem nie będę walczyć. Pies daje mi znać, że nie wypuściłam go rano na dwór pobiegać, więc od pogryzł mi kabel od laptopa. Zapomniał, że po dwóch minutach skomlał pod drzwiami, ale czego ja oczekuję od psa. Czyli pisanie samo się wykluczyło, komputer ma tylko 15 procent. Starczy na zamówienie nowego kabla. Złopię dwie kawy, odpisuję na kilka maili, ogarniam trochę kuchnię, sprzątam kuwetę, słucham chwilę, jak starszak na lekcjach online. A potem...  A potem przesuwam psa z kanapy na bok, łykam antydeprecha i kładę się na drzemkę. Pierdzielę.

 

 

Wstaję po 1,5 godzinie z wyrzutem sumienia. Teoretycznie powinnam teraz wrzucić inspirujące zdjęcie jaka to jestem pracowita i ogarnięta, wszak czasami dostaje wiadomości pełne podziwu, że jak ja to ogarniam, dom, dzieci, praca. Ta myśl mnie motywuje. Skoro inni myślą, że to ogarniam, to powinnam ogarniać. Wchodzę do łazienki rozporządzić się z praniem...

 

 

... i ogarniam, że za godzinę muszę jechać po młodszego do przedszkola, a jeszcze wypadałoby w piecu rozpalić. Zostawiam pranie, schodzę do piwnicy. Walczę z 40 minut usiłując wzniecić ogień w mokrym drewnie i na złamanie karku pędzę z psem na dwór, a potem po młodszego do przedszkola.

 

 

Dopiero w domu stwierdzam, że gdybym zerknęła w lusterko i skorzystała z chusteczek, które wożę w aucie, nie musiałabym zastanawiać się, czemu ludzie się na mnie patrzą. Przeklęta walka z piecem i tak nie wyszła. Daję dzieciom płatki z mlekiem i schodzę do piwnicy rozpalać od nowa.

Kiedy piec już buzuje, w pokoju dzieci zastaję sytuację krytyczną. No stało się. No stało. Dżizas. Jakbym zrobiła obiad, stałby nietknięty na stole i nic by nie zleciało na podłogę, ale płatki z mlekiem są ekstra, więc trzeba z nimi latać po domu, a dlaczego nie? Wyrzucam chłopców na dwór, będzie chwila spokoju. Ogarniam podłogę po płatkach, sprzątam trochę w pokoju. Komórka mi pika od wiadomości i maili, dochodzi 15, mam zaległości, każdy czegoś chce. Siadam na chwilę, żeby zerknąć robotę, na szczęście bohaterowie w moim domu nie dają mi długo popracować. Wracają i zaczynają bitwę.

 

 

Na chwilę przyjeżdża moja siostrzenica. Bawi się z chłopcami, a potem Kosma zarządza robienie zupy. Oddycham z ulgą - kiedy dzieci będą zajęte, ogarnę łazienkę i pranie. Po powrocie do kuchni zastaję widok gorszy niż rano, a przecież ogarniałam wcześniej! Z niemocy nagrywam stories, w nagrywanie włącza się starszy, zadaje obserwującym pytanie i przez 10 minut dzielnie odpowiada na wiadomości. Ja dzielnie przepycham kibel i doszorowuję umywalkę. Jest dobrze. Jest szansa, że wieczorem umyję zęby przy czystym lustrze.

 

 

Siostra cioteczna wraca do domu, a chłopcy pytają, czy karmiłam dziś koty.

- A to mój obowiązek? - pytam niewinnie, jakbym mogła ich nie nakarmić. I Łajza, i Fleja, nie nakarmione, nie dadzą spokojnie posiedzieć i jęczą gorzej niż dzieci, którym zabrano czekoladę. Jednak chłopcy się przejmują. Bawią się z kocicami, a potem wyciągają puszki i karmią, żeby mogły spokojnie przyszykować się do snu. Potem dzieci znikają w pokoju, a ja znikam przy komputerze przygotować coś na wieczór na fejsa. Kiedy kończę, w pokoju zastaję taki widok. Minecraft rządzi. Bałagan też.

 

Kiedy już zagoniłam chłopców do jako takiego ogarnięcia pokoju, kiedy już zjedli kolację [tosty rządzą, tym razem z serem i szynką, sorry, nie pojechałam do sklepu i tylko to zostało w lodówce] i poszli myć tyłki, zalewając mi przy tym pół łazienki i chlapiąc świeżo wyczyszczone lustro, kiedy już zrobiłam 2500 kroków przynosząc im po kolei do łóżka: czapkę, ukochanego miśka, wodę, kremik, bo zapomnieli się wysmarować, znów wodę, bo wypili, kolejną czapkę, bo jednak nie ta, kiedy już ich wygłaskałam, wycałowałam i przeklęłam, że jeszcze nie śpią - dzieci zasnęły, a ja siadłam do pracy.

 

Dochodziła druga w nocy, kiedy ocknęłam się z mailowo-komentarzowego-wpisowego amoku. A w zasadzie ocknęły mnie jęki psa, którego wcześniej wypuściłam.  Mój obronny pies, powszechnie zwany posokowcem kanapowym w dziczy wychowanym, jęczał, że mu dupka zmarzła. Wpuściłam psa, poszłam się kąpać. Nalałam se wody do szklanki, żeby łyknąć leki,  i usiadłam, patrząc na kuchnię z nadzieją, że jutro, a w zasadzie już dzisiaj, uda mi się posprzątać.

 

Zdążyłam upić dwa łyki, kiedy Łajza okupująca parapet przebudziła się i zaczęła się tulić. A potem wsadziła łapę do szklanki i zaczęła ją sobie z zapałem oblizywać. Zostawiłam jej szklankę i poszłam do łóżka.

 

W łóżku czekało na mnie już wędrujące w nocy dziecko i pies. Na poduszce leżała solidna budowla z klocków. Westchnęłam, przesunęłam budowlę pod dupę, położyłam nogi na chrapiącym psie i zasnęłam, licząc, że za pięć godzin wstanę na czas i kolejny dzień będzie przynajmniej tak samo dobry jak poprzedni.

 


#rodzicielstwobezfiltra

Wpis powstał w ramach współpracy z firmą WaterWipes, która produkuje chusteczki nawilżane jedynie wodą (w 99,9%) z dodatkiem ekstraktów roślinnych [nadają się więc dla niemowląt, dzieci oraz do mojej wrażliwej na różne dziwne specyfiki skóry] i jest elementem kampanii #rodzicielstwobezfiltra. Pod tym linkiem można przeczytać inne teksty i obejrzeć filmy, powstające w ramach tego projektu. Poruszanych jest dużo tematów tabu, rzadko poruszanych kwestii. Do końca roku pojawi się jeszcze kilkanaście tekstów - zerkajcie na stronę, jeśli chcecie odetchnąć od idealnego świata.

 

WaterWipes poprosili mnie o to, żebym opisała mój dzień bez filtra, bez udziwnień i upiększeń, jak to cudowne życie wiodę na co dzień i jak wspaniale jest mieć dwójkę dzieci z zaburzeniami oraz jak cudownie sobie radzę ze wszystkim. Nawet kiedy mam  chusteczki WaterWipes pod ręką, potrafię wyjechać po dziecko ubabrana piecem i spocona po spacerze z psem. No życie. Prawdziwe życie, nie to przefiltrowane przez Instagram. I z jednej strony rozumiem tę potrzebę pokazania się z najlepszej strony, z drugiej martwię się tym, jak bardzo przekłamuje to rzeczywistość. Patrzymy się na te piękne mieszkania, piękne twarze, wyczyszczone pryszcze i porządne jedzenie i szlag nas trafia, że dojście do tego ideału jest dla nas czasami nieosiągalne. Ale dla każdego bywa nieosiągalne. Czasem nasze dni płyną jak z płatka i wszystko wychodzi, a czasem jest pod górkę i dryfujemy na łodzi prania i niepozmywanych naczyń. I często jest tak, że jedna i druga sytuacja jest jak najzupełniej naturalna.

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
17 grudnia 2020
Prawdziwy dzień z życia matki bez instagramowego filtra. Tak to wygląda naprawdę.

  Budzi mnie ból. Pulsujący od biodra ucisk, rozchodzący się na całą nogę. Usiłuję zmienić pozycję, ale nie mam miejsca - w moim łóżku, które wczoraj jeszcze było puste i tylko dla mnie leży młodsze dziecko, pies oraz dwa koty. Ból wywołuje zaś solidna budowla z klocków ulokowana centralnie pod udem. Dopiero za pół godziny […]

10 grudnia 2020
Jestem dorosła i jedyne, co mi wypada, to ubierać się tak, jak mam ochotę

Wychodzę z auta i biorę syna za rękę. Jest mi ciepło, wtulam brodę w kołnierz i moim standardowym zamaszystym krokiem idę ku przedszkolu. Widzę odwracające się za mną głowy, ale nie zwracam uwagi. Chciałam taki płaszcz i sobie go zamówiłam. Bo mogę.  

26 listopada 2020
Najdziwniejsze kłamstwa, jakie wciskamy dzieciom, żeby móc pożyć jak człowiek

Niech pierwszy rzuci kamieniem, komu nie zdarzyło się rzucić kłamstwem w dziecko tylko po to, żeby pożyć jak człowiek. Zaczynając od najprostszego "Mamo, co jesz?", a ty, przełykając czekoladę, seplenisz "Brokuły, kochanie," po najbardziej popularne, że szykujemy się spać, bo jest już ciemno, a nie że mam cię dość dzieciaku i chcę mieć chwilę spokoju. […]

6 listopada 2020
Na drodze ufam swoim ludziom, nie zającom, czyli 5 rzeczy, które mnie wkurza

Wsiadam do auta. Jadę. To moja pierwsza trasa - sklep, zakupy. Dochodzę do zawrotnej dla mnie prędkości 40 km/h i mam wrażenie, że za chwilę przekroczę bramę czasu. I nagle słyszę klakson. Ktoś za mną najwidoczniej prowadzi torpedę i zamierza mnie wyprzedzić. Przerażona, widząc, że auto za mną przyspiesza i zrównuje się ze mną, ręce […]

3 listopada 2020
Drogi tato, ojcem jesteś od pierwszych dni ciąży, a nie tylko po porodzie

Po porodzie się zacznie - straszyli ojca moich dzieci koledzy i koleżanki. Zobaczysz! - grozili mu. Nie wiem, co miał zobaczyć, bo w mojej ocenie zaczęło się od razu. I tylko bardzo krótkowzroczny Chłop nie zauważyłby tego, co się działo w pierwszych tygodniach mojej pierwszej ciąży. Chłop, patrząc na to, jak ospała snuję się po […]

8 października 2020
Metamorfoza małego mazurskiego domku

Do starej mazurskiej gajówki, w której się wychowałam, wprowadziliśmy się pięć lat temu, gdy udało nam się w miarę doprowadzić ją do stanu używalności. Stara chatka, z której wyprowadzili się moi rodzice do swojego nowego domu, nadgryziona została zębem czasu, spenetrowana przez buszujące na strychu norki i jedynie drewnianą werandą i starą satelitą przypominała dom, […]

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official