Drogie restauracje, miejcie jaja i zdecydujcie, czy chcecie przyjmować dzieci, czy nie

Joanna Jaskółka
12 września 2019

Udostępnij wpis

Ostatnio modne jest wśród restauracji, wrzucanie zdjęć z widokiem stolików po rodzinnym posiłku. Nie tylko stolików - ale też kącików zabaw, gdzieś tam mignęła mi również toaleta. Wrzucenie takiego zdjęcia ma prosty cel - głównie zasięg, bo wkurwianie się na rodziców z dziećmi również jest modne. Madka i Tateł to już przecież niemalże archetyp wszystkiego, czego wśród ludzi nie lubimy. Łatwo więc podnieść sobie staty na fejsie i połączyć się w użalaniu, jakie to madki i tateły okropne i jak to ich bardzo nie chcecie. Ale kogo oszukujecie? Przecież ich chcecie.

 

 

Żeby podkreślić - piszę ten tekst trochę jako ja sprzed 10-15 lat. Kiedy dorabiałam jako kelnerka na studiach. Stoliki sprzątałam różne - i brudne, i w miarę czyste. I te, przy których siedziały dzieci, i te, które zajmowali bezdzietni lub "bez dzieci". I ja, jako bezdzietna wówczas kelnerka, w dodatku nie lubiąca dzieci, nigdy nie pomyślałam, żeby skarżyć się, że rodzina z dzieckiem zostawiła większy bałagan niż starsze państwo. Dlaczego? Bo to było dla mnie normalne, że ciężko dziecko upilnować i WIADOME, że dziecko zostawi bałagan. Ja - bezdzietna gówniara, nie znosząca małych bombelków.  Swoją drogą największe syfy i tak nie były po dzieciach. Tylko po tych bogatszych gościach, z bankietów, z hotelów pięciogwiazdkowych, z imprez, na których potrafili zarzygać pół stołu i w tym swoim garniaku za dychę położyć się w swoich wymiocinach. Ale mieliśmy rozmawiać o dzieciach, a nie o świniach, no nie?

 

Moda na wrzucanie zdjęć stolików po wizycie rodziny bawi mnie przeokrutnie. Trochę jawi mi się to jako wet za wet, bo "ci parszywi klienci piszą, że u nas nie smakowało i skarżą się na obsługę, to im oddamy!". Dziecinne, ale jestem w stanie zrozumieć intencje. Trochę też jawi mi się to jako "chcę więcej, ale się boję i jaja mi ucięli". Bo jeśli stolik i krzesła i okolice tego stolika zostały totalnie zdemolowane, to zamiast cykać foty do netu, warto na przykład... poprosić klientów o naprawienie szkody! ŁAŁ, nie? Odkrywcze.

 

A jeśli nic nie zostało zdemolowane, to jaki ma cel wrzucenie zdjęcia, że rodzina z dzieckiem zostawiła bałagan? Takie życie, niektóre rodziny z dziećmi zostawiają bałagan po sobie do cholery. Ludzie bez dzieci również zostawiają. Zapamiętajcie, którzy zostawiają u was i jeśli ich kasa wam śmierdzi, nie obsługujcie ich po prostu, ale nie warczcie, że rodziny z dziećmi są be. Czy jeśli ja zjadłam ostatnio w knajpie coś, co mi trzy dni w żołądku stało i zgagą się odbijało, to znaczy, że wszystkie restauracje trują? Nie. Czy jeśli jedna rodzina z dziećmi zostawiła bałagan, znaczy, że wszystkie robią syf? No nie.

 

Śmiem twierdzić, że ja w kilku zrobiłam z dziećmi syf. Kiedy moje dzieci się uczyły. Uczyły się wychodzić. Bo każde dziecko jest kiedyś po raz pierwszy w restauracji, niestety.  I pozdrawiam serdecznie wszystkie trzy kelnerki, które obsługiwały nas we wszystkich trzech restauracjach i były miłe i pomocne i nie wrzuciły zdjęć do netu - po prostu pomogły mi sprzątać zrzucony niechcący talerz i zalaną podłogę. Dziękuję wam, bo moje dzieci już wiedzą i można z nimi wyjść do knajpy, nawet talerzyki po sobie odniosą i poproszą o szmatkę, żeby wytrzeć po sobie stół. Ale początki... szkoda gadać.

 

A czemu bawi mnie ten trend na hejt na rodziny? Bo jest to zabawne. Dzieci w Polsce jest około 10 milionów [dane za GUS]. Te dzieci mają rodziców. Rodziców, których w dużej mierze stać na te dzieci i stać na wyjście na obiad.  I te wszystkie zdjęcia tych brudnych stolików po rodzinach bawią mnie niezmiernie, bo taka restauracja ma trochę żal, ale trochę boi się powiedzieć jasno, że rodzinom z dziećmi wstęp wzbroniony.

 

A tak. Bo ja nie mam nic przeciwko knajpom z zakazem wstępu dla dzieci. A niech se powstają. Warunki są jasne, mogę je zaakceptować lub nie i absolutnie nie mam nic przeciwko. Pewnie, gdybym wyszła gdzieś bez dzieci, skorzystałabym z takiej, bo czemu nie, jeśli chcę odpocząć od dzieci w ogóle? I zauważ, że takie restauracje nie wstawiają zdjęć po brudnych stolikach, na których jedli ludzie bez dzieci. Nie wstawiają, bo ludzie bez dzieci zostawiają po sobie porządek? Jako była kelnerka powtarzam - nie. Bezdzietni też zostawiają po sobie syf.

 

Ale rodziny z dzieckiem to taki łatwy cel przecież. Nikt ich nie lubi, bo 500 plus. Bombelki krzyczą, wściekają się, rodzice wychowują bezstresowo, łatwo się zidentyfikować w tej nienawiści do... dzieci. Które za chwilę będą pracować na naszą marną emeryturę. Które za chwilę będą nam dupy podcierać, które mogą coś zmienić w tym świecie, którego my zmieniać nie chcemy i z założonymi rękami czekamy aż wszystko spłonie, bo "co można zrobić".

 

I co można zrobić? No wrzucić zdjęcie do netu, bo patrzcie, jakie te rodziny z dziećmi okropne, bezstresowe i chuja warte. A ile chujów warta jest restauracja, która kącik szumnie nazwany "dla dziecka" zaopatrzyła w cztery połamane kredki, pięć pogreźdanych kartek, zepsute zabawki z odzysku i chlubi się, że to dla dzieci, a kelnerka chodzi i posykuje: nie zepsuj? Ile warta jest restauracja, który kącik zabaw dla dzieci wyposażyła w kuchnię błotną [bez wody] i dziwi się, że dzieci z soku zrobiły błoto, ale, o losie, nie miały jak posprzątać? Cyk, zdjęcie do netu. Zdjęcie do netu kuchni błotnej bez wody.

 

Ale to nic - moim hitem kącików dla dzieci był kącik w pewnej knajpie, w której zatrzymaliśmy się w drodze. Napis "KĄCIK DLA DZIECI" wskazywał strzałką korytarzyk do drugiej w sali. A w drugiej sali zobaczyliśmy stoliczek przy ścianie i... krzesełko. To był kącik dla dzieci. Po prostu stolik i krzesło. Bez ani jednej nawet popsutej zabawki. Żeby dziecko sobie usiadło i delektowało się bielą ściany. I dbając o takie atrakcje dla dzieci owa restauracja pewnie dziwi się i skarży, że jebane bachory wrzeszczą i krzyczą i zjeść nie dają. Mistrzostwo dedukcji normalnie.

 

Więc ja serio szanuję knajpy z zakazem wstępu dla dzieci - one nie udają, nie rzucają ochłapów "zabawek", one  mówią wyraźnie, czego chcą. Jak dorośli zostawią im syf, sprzątają po nich, bo na kogo niby mają się skarżyć. Jak przyjdzie rodzina z dzieckiem - uprzejmie wyproszą i luz.

 

Wkurzają mnie knajpy, którym z trudności przychodzi myślenie, że rodzina z dzieckiem to rodzina z dzieckiem. Dziecko może mieć lepszy i gorszy dzień, dziecko trzeba czymś zająć, nie tylko stolikiem i zepsutą zabawką, dziecko może nabrudzić, więc zamiast jojczyć, może warto zostawić na widoku ścierkę czy mop a w kuchni błotnej - szlauch czy karcher. Dziecko może mieć rodzeństwo, więc czasem nawet najbardziej porządni rodzice mogą nie ogarnąć dwójki czy trójki dzieci i warto im pomóc. Słowa "Czy mogę pomóc pani to ogarnąć" momentalnie sprawiają, że człowiek zaczyna ogarniać [z autopsji jako kelnerka i jako matka].

 

Więc drogie restauracje, którym rodziny z dzieckiem ewidentnie przeszkadzają, ale pachną im pieniądze tych rodzin. Fajnie na takiej rodzinie zarobić, fajnie na nią ponarzekać, ale zdecydujcie się. Albo lubicie dzieci i chętnie je przyjmujecie, wychodząc im na przeciw. Albo nie chcecie na nich zarabiać. Po prostu. A klienci, co wiem z doświadczenia, są różni. Bywało, że i po tych bezdzietnych, nie było czego sprzątać, trzeba było po prostu wyrzucić.

 

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
Jestem Asia.
Piszę o tym, jak uciec z miasta i wychowywać dzieci na wsi, z dala od sklepów, ale bliżej siebie.

Naszą historię znajdziesz Tutaj

Ale ona wciąż się pisze, więc zostań ze mną w kontakcie:


    Subscribe
    Powiadom o
    guest
    0 komentarzy
    Inline Feedbacks
    View all comments
    14 listopada 2022
    O chłopcu, który przestał biegać

      Biegł przez las na bosaka. Nie widział swoich stóp uderzających miarowo o ziemię, nie czuł muskających jego skórę traw, których dywan rozdzielał dwa pasma rozjeżdżonej leśnej drogi. Było ciepło, to w końcu początek wakacji. Był w spodenkach i koszulce, przygotowany na wyjście nad rzekę, ale nie zdążył nad tę rzekę iść. Teraz musiał zdążyć, […]

    3 listopada 2022
    Jak fajnie ubrać siebie i dzieci, nie wydając na to majątku?

    Kiedy to piszę, mam do spakowania dwie paczki ciuchów, które jeszcze dziś pójdą w świat. Planuję kupić sobie i chłopcom nowe kurtki zimowe i nie chcę wydać na nie grosza z pieniędzy odłożonych na życie. Jak to zrobię? Wykorzystując idealnie to, co mam.  Od lat udaje mi się fajnie ubrać siebie i dzieci, nie wydając […]

    31 października 2022
    Chcesz mieć kury? Ja chciałam i mam [krótki poradnik, jak założyć kurnik]

    Jednym z największych pragnień albo przynajmniej pomysłów do rozważenia każdego mieszczucha przeprowadzającego się na wieś jest to, żeby mieć kury. Ja co prawda ze wsi wyszłam do miasta, a potem wróciłam, ale moja wieś to było turystyczne zagłębie, które krowę widziało w moim wczesnym dzieciństwie. Potem już tylko kajaki i pokoje do wynajęcia. Zaczynałam od […]

    13 października 2022
    Czy warto było zakupić pralko-suszarkę HAIER - fakty i mity po pół roku używania

    W wakacje często rozwieszałam ubrania na dworze. Kiedy tylko widzieliście je w tle, wysyłaliście mi masę dobrych rad, by zainwestować w suszarkę bębnową. Czytając je, uśmiechałam się pod nosem, bo ja przecież już mam pralko-suszarkę, z której jestem szalenie zadowolona! Na dworze po prostu dosuszam rzeczy znad jeziora lub te, które nie zmieściły się w […]

    4 października 2022
    Meltdown, shutdown, ASD i inne dziwne słowa w spektrum autyzmu [część 1]

    Kiedy opowiadam o byciu w spektrum na moich relacjach facebookowych i instagramowych, często używam określeń, które dla mnie są już od lat oczywiste, ale dla moich odbiorców są całkowitą zagadką. Postanowiłam więc troszeczkę rozjaśnić chociażby część określeń, takich jak meltdown, shoutdown czy inne. Znasz już te określenia?     Postanowiłam zrobić mały cykl o spektrum, […]

    5 sierpnia 2022
    Łódź i Druskienniki - nasze budżetowe wakacje i wspaniała lekcja oszczędzania dla dzieci.

      Kiedy kończył się rok szkolny, ostatnią rzeczą, jaką chciałam, to gdziekolwiek z dziećmi wyjeżdżać. Czułam, że nie podołam ani finansowo, ani psychicznie. Jednak przyjazd mojej koleżanki z Norwegii i jej energia do działania sprawiły, że usiadłam i zaczęłam liczyć. Nasze  budżetowe wyjazdy zaplanowałyśmy w ciągu dwóch dni.  

    Obserwuj nas na Instagramie

    instagramfacebook-official