Do mamy, której dziś znowu nie wyszło i usypia przykryta grubą kołdrą wyrzutów

Joanna Jaskółka
5 kwietnia 2018

Udostępnij wpis

Droga mamo, której znowu dziś nie wyszło i która kolejny raz upadła. Długo zastanawiałam się, co ci napisać, kiedy pytasz mnie, co zrobić, jak siebie ratować, co zmienić. Patrzę na ciebie i nie wiem co innego mogłabym powiedzieć, gdy widzę, jak każdego dnia starasz się stanąć na wysokości zadania i wciąż upadasz, znów w swoich własnych oczach dajesz ciała.

 

 

Patrzę na ciebie i widzę Kasię, która poprosiła męża, żeby zajął się jednym dzieckiem, podczas gdy ona karmiła drugie. Pierwsze dziecko coś zepsuło w emocjach, tata zaczął na nie wrzeszczeć, a ty przybiegłaś i wzięłaś je w objęcia, dając ojcu czas na uspokojenie. Ale on nie skorzystał i się obraził. Na ciebie, na dziecko, na cały świat, bo jak śmiałaś nie pozwolić mu krzyczeć na trzylatkę. I zostałaś na tej podłodze, na kolanach trzymając szlochające dziecko, a w gardle rosła ci gula, że znowu ci nie wyszło.

 

Patrzę na ciebie i widzę Anię. Która każdego dnia ogarnia trójkę dzieci, sama jedna, bo ojciec za granicą. Każdego dnia udaje jej się tę trójkę ubrać, dać im śniadanie, z dwójką [jedno w wózku, drugie w nosidle] odprowadzić najstarszą do przedszkola i potem przyprowadzić, zakupy zrobić, obiad ugotować, posprzątać i jeszcze wieczorem, po godzinie mycia i  dwóch godzinach usypiania, rachunki opłacić jeszcze i paść z wyczerpania w makijażu spać z poczuciem totalnej porażki.Bo jedna chciała układać z nią klocki, ale druga płakała, a trzeciej trzeba było pomóc w czymś tam, ale druga płakała, a pierwsza rozbiła szklankę, w którą weszła trzecia i się skaleczyła i to wszystko śmiga przed oczami jak wielka flaga porażki.

 

Patrzę na ciebie i widzę siebie. Siebie wrzeszczącą na młodszego, że znowu rozlał sok na świeżo umytą podłogę mimo że już trzy razy poprzednie wycieraliśmy. I jego płacz i te śliczne, niebieskie przerażone oczy, że mama jest taka zła. I moje trzaśnięcie drzwiami, pamiętam. Przez okno widziałam, jak małymi rączkami drze ręcznik papierowy, żeby wytrzeć jak najszybciej, bo on umie, potrafi, nie rozumie, czemu to rozlanie wściekło matkę, a ja stoję przed domem, zerkam na swoje trzęsące się ręce i pytam sama siebie, czemu znowu dałam ciała, czemu zawaliłam. I potem też, gdy nakrzyczałam, bo po raz pięćdziesiąty zmienił zdanie i tak wrzasnęłam, że sama siebie się przestraszyłam. A on uciekł i schował się pod kołdrę brata. Schował się tam i czekał aż mi przejdzie. Przeszło. Podeszłam do niego. A na sercu miałam ciężar swojego kolejnego upadku.

 

Patrzę na ciebie i widzę Monikę. Monikę, która kolejny raz pisze, że sobie nie radzi. Bo jedno dziecko gryzie drugie, a drugie oddaje biciem. I wciąż słyszy, że jak tak można wychowywać dzieci, które się biją. Nie zawsze zdąży podbiec, nie zawsze zdąży zatrzymać, nie zawsze zdąży zabezpieczyć jedno od drugiego i każdego dnia usypiając dzieci, patrzy na ich siniaki i myśli, że znowu dała dupy.

 

Patrzę i znowu widzę siebie. Z nadruchliwymi, bardzo żywymi i rezolutnymi dziećmi, za którymi z całych sił staram się nadążyć, ale nie zawsze daję radę. Patrzę i widzę siebie, stojącą czasem z załamanymi rękami i obserwującą, jak dzieci pędzą przed siebie, robią nawroty, znów pędzą, skaczą, wiercą się, pędzą, skaczą, kiwają, gibają, tańczą, śpiewają i wciąż słyszę, że powinnam ich opanować, że powinnam sobie lepiej radzić, że powinnam się rozdwoić i jedna ja ma biec za jednym, a druga ja łapać drugiego. Nie umiem się rozdwoić i stoję. Jak dupa blada, cielak taki. Z totalną porażką wypisaną na twarzy.

 

I tą porażką wypisane są twarze większości matek, które kończą swój dzień z myślą, że znowu im coś nie wyszło, że znów coś schrzaniły i usypiają z puszystą kołderką wyrzutów. Tymczasem każda z nich staje codziennie na głowie i robi wszystko, co możliwe i co w jej mocy, żeby jej dzieci były szczęśliwe. Pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć.

 

RZECZY, KTÓRYCH NIE PRZESKOCZYSZ

 

To nie wina Kasi, że jej mąż nie skorzystał z szansy, jaką mu dała, uspokajając dziecko i dając mu tym samym czas, żeby się uspokoił i trzeźwiej popatrzył, czy zepsuta rzecz była warta krzyku.

To nie wina Ani, że nie znajduje tyle samo czasu dla każdej z córek. Chyba musiałaby władać czasem i mieć osiem rąk, żeby było to możliwe. Ale na razie nie będzie. Czy jest sens się za to biczować?

To niczyja wina, że nie miałam kiedy się wyspać, bo jedno dziecko dostało w nocy krwotoku z nosa, płaczem obudziło drugie i przez to jestem wykończona, a w dodatku samochód się zepsuł, więc nawet na zakupy nie mam czym pojechać i zjadłam na śniadanie pół parówki, którą syn łaskawie mi zostawił. Bo w lodówce pustka. To nie moja wina, że syn zmieniał zdanie akurat w momencie, gdy ja usiłowałam walczyć z niechcącym współpracować piecem i ratowałam zalaną łazienkę, bo pralka znowu się rozkraczyła i wypluła zawartość na podłogę.

To nie Moniki wina, że jej dzieci jeszcze nie potrafią wyrażać emocji tak jak powinny. Są dziećmi. Kierują się instynktem, działają, jak umieją. Monika robi co może, ale nie przeskoczy tego, że dzieci są małe i nie przeskoczy tego, że kuchnię od pokoju dzieli długi korytarz i nie daje rady pilnować dzieci, gdy coś gotuje.

Wreszcie - to nie moja wina, że dzieci biegają i są aktywne. Mogę się tylko cieszyć, że zamiast demolować, psuć i wrzeszczeć, po prostu biegają i są ciekawskie. Nie przeskoczę zaburzeń Si, nie przeskoczę charakteru, nie przeskoczę tego, że są dziećmi i lubią ruch. Po prostu muszę się z tym pogodzić i brać pod uwagę w mojej ocenie samej siebie.

 

BOHATERKI, KTÓRE SIĘ TRZYMAJĄ

 

Każda z nas codziennie staje na wysokości zadania i robi co może. Uczymy się, czytamy, doszkalamy, dowiadujemy się rzeczy, których nie wiedzieli nasi rodzice. Chcemy być coraz i coraz lepsze. I nie zauważamy, że w wielu aspektach już jesteśmy. Że jesteśmy coraz bliżej. Że idzie nam całkiem dobrze, ale wciąż z tyłu głowy szumi, że powinno być lepiej, spokojniej, "po ludzku", idealnie.

Kochana moja. Nigdy nie będzie idealnie. Żadna z nas nie ma nadprzyrodzonych zdolności, które sprawią, że nasze dzieci przestaną zachowywać się jak dzieci. Żadna z nas nie jest Panem Gadżetem i nie umie gotować, czytać, sprzątać, przewijać, uspokajać i jeszcze rozmawiać przez telefon. Wszystkie te historie dziewczyn, które potrafią, być może są prawdziwie, nie chcę wnikać, ale to, że one to potrafią, nie znaczy, że ty musisz. Ty masz inne dzieci, inne życie, inne warunki i zupełnie inny charakter.

Pamiętaj. Każdego dnia stajesz na wysokości zadania. Usiądź i uczciwie pomyśl, co by musiało się zmienić, żebyś mogła ogarnąć wszystko tak, jak sobie wymarzyłaś. Co by musiało się zmienić, żebyś poszła spać z uśmiechem i przekonaniem, że ci wyszło? Jeśli coś, na co nie masz kompletnie wpływu i żadnej szansy, by to otrzymać,  czy jest sens się samobiczować? Czy to twoja wina, że mąż nie skorzystał z szansy i czuje się zraniony? Czy to twoja wina, że sama masz na głowie cały dom i brakuje ci doby? Czy to twoja wina, że dzieci są jeszcze małe i nie rozumieją? Nie? To wyrzuć swoją kołderkę z wyrzutów i śpij spokojnie. Robisz wszystko, na co się stać. I tego się trzymaj. Nie puszczaj.

Photo by Sarah Diniz Outeiro on Unsplash

 

 

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
Jestem Asia.
Piszę o tym, jak uciec z miasta i wychowywać dzieci na wsi, z dala od sklepów, ale bliżej siebie.

Naszą historię znajdziesz Tutaj

Ale ona wciąż się pisze, więc zostań ze mną w kontakcie:


    Subscribe
    Powiadom o
    guest
    8 komentarzy
    najstarszy
    najnowszy oceniany
    Inline Feedbacks
    View all comments
    Joanna Staśkiewicz
    Joanna Staśkiewicz
    4 lat temu

    Świetne, dziękuje;)

    Aleksandra
    4 lat temu

    Dziękuję Ci za ten wpis Asia. Akurat dziś jest ten dzień, kiedy bardzo go potrzebuję. Bo znowu zdołowało mnie moje bycie mamą, to ile błędów popełniam, jak staram się je naprawić, ale jednak z myślą, że "Kur.....a, jak mogłam coś tak skopać ...?!", "Jak mogłam nieświadomie wyrządzić krzywdę dziecku, za ktore przecież oddałabym życie?", "Jak mogłam być taką bezmyślną, wstrętną, okropną matką?!". A może po prostu zmęczoną, wyczerpana wręcz, a może z depresją, może smutna, może rozdarta pomiędzy tym, co dobre a co lepsze, może pełna wątpliwości ... a na pewno chcąca dla swoich dzieci jak najlepiej! Tylko to niestety nie zawsze wychodzi ... Dobrze byłoby umieć tak na co dzień myśleć o swoich niepowodzeniach! Ja się ciągle staram opanować te swoje wyrzuty sumienia, ale z różnym skutkiem, mimo że matką jestem już ponad 10 lat.

    mama za miastem
    4 lat temu

    Ten tekst dzisiaj jest w sam raz dla mnie.
    Kiedy 4-latek poproszony o podanie czegoś powiedział: 'zaraz, nie mam trzech rąk' myślałam, że zapadnę się pid ziemię. Ile razy usłyszał to ode mnie bo o coś prosił a ja trzymając jego młodszą siostrę robiłam jeszcze kilka innych rzeczy na raz 🙁

    Agata Wojciechowska
    Agata Wojciechowska
    4 lat temu

    dzięki za ten wpis Asiu... Każda z nas ma chwile słabości i każdej z nas, takie chwile przysługują. I chociaż mamy wyrzuty sumienia, to przecież wszystko co robimy, robimy dla dobra dzieci, chociaż czasem stawiamy na siebie, na to, co dla nas najważniejsze, to nigdy nie chcemy przez to skrzywdzić najbliższych. Matki to przede wszystkim LUDZIE. My też, mimo swojej wielkiej wytrzymałości, cierpliwości i niebywałej umiejętności znoszenia wszelkich przeciwności dnia codziennego - miewamy momenty, kiedy opadają nam ręce i najchętniej usiadłybyśmy w kąciku za fotelem i szlochem zabiłybyśmy wszystkie problemy, którymi nasiąkłyśmy przez ostatnie dni, tygodnie, miesiące może nawet.... I wiecie co? To wcale nie umniejsza naszej WIELKOŚCI!!! Bo każdy, nawet taka matka....Ma prawo choć przez sekundę być słaba...Pozdrawiam

    mamii
    mamii
    4 lat temu

    Asiu......
    DZIĘKUJĘ 😔

    Martyna Mijewska
    Martyna Mijewska
    4 lat temu

    Dziękuję 😙

    An
    An
    4 lat temu

    Dzięki Ci kobieto za ten tekst. Matka ma przesmarksne... To pewnie nic odkrywczego ale tłumaczymy naszym dzieciakom nawet jeśli są bardzo małe co się stało. Zmęczenie nas dopadło, za mało czasu, za dużo dziś się działo, mama się przestraszyła itp. Przepraszajmy. Wiadomo ze tłumaczenie się ze wszystkiego to nie sposób na życie ale przeprosić dziecko trzeba i tłumaczyć ze jest się tylko człowiekiem a nie bogiem jakimś. Nie zawsze wszystko tak wychodzi jak by się chciało. Dziecku to dużo da (tak sadze) a dla nas to taka mała spowiedź.

    Kamila Papaj
    Kamila Papaj
    4 lat temu

    Dziękuję. Siebie też tam widzę 💜

    20 grudnia 2022
    Jak zmusić dziecko, żeby coś zjadło, czyli świąteczne potrawy dla niejadka

    Od lat zmagam się z jedzeniową wybiórczością i taki problem dotyczy też mojego dziecka. Jeszcze pięć lat temu przyznanie się do tego, że nie dam rady zjeść wszystkiego, bo zwyczajnie nie lubię, było dla mnie ogromnym problemem, bo jak to, można czegoś tak bardzo nie lubić aż do odruchów wymiotnych? Syn nauczył mnie asertywności i […]

    6 grudnia 2022
    Jak rozmawiać z dziećmi o prezentach świątecznych, gdy nie stać nas na wszystko?

    Kiedy sytuacja w kraju pogarsza się, a z każdej strony jesteśmy zalewani informacjami o rosnącej inflacji, wielu rodziców czuje ciarki na myśl o zbliżających się świętach. Co się stanie, gdy Wigilia nie będzie „na bogato”? A przede wszystkim, jak rozmawiać z dziećmi o prezentach świątecznych, gdy nie stać nas na wszystko, a marzenia są ogromne? […]

    14 listopada 2022
    O chłopcu, który przestał biegać

      Biegł przez las na bosaka. Nie widział swoich stóp uderzających miarowo o ziemię, nie czuł muskających jego skórę traw, których dywan rozdzielał dwa pasma rozjeżdżonej leśnej drogi. Było ciepło, to w końcu początek wakacji. Był w spodenkach i koszulce, przygotowany na wyjście nad rzekę, ale nie zdążył nad tę rzekę iść. Teraz musiał zdążyć, […]

    3 listopada 2022
    Jak fajnie ubrać siebie i dzieci, nie wydając na to majątku?

    Kiedy to piszę, mam do spakowania dwie paczki ciuchów, które jeszcze dziś pójdą w świat. Planuję kupić sobie i chłopcom nowe kurtki zimowe i nie chcę wydać na nie grosza z pieniędzy odłożonych na życie. Jak to zrobię? Wykorzystując idealnie to, co mam.  Od lat udaje mi się fajnie ubrać siebie i dzieci, nie wydając […]

    31 października 2022
    Chcesz mieć kury? Ja chciałam i mam [krótki poradnik, jak założyć kurnik]

    Jednym z największych pragnień albo przynajmniej pomysłów do rozważenia każdego mieszczucha przeprowadzającego się na wieś jest to, żeby mieć kury. Ja co prawda ze wsi wyszłam do miasta, a potem wróciłam, ale moja wieś to było turystyczne zagłębie, które krowę widziało w moim wczesnym dzieciństwie. Potem już tylko kajaki i pokoje do wynajęcia. Zaczynałam od […]

    13 października 2022
    Czy warto było zakupić pralko-suszarkę HAIER - fakty i mity po pół roku używania

    W wakacje często rozwieszałam ubrania na dworze. Kiedy tylko widzieliście je w tle, wysyłaliście mi masę dobrych rad, by zainwestować w suszarkę bębnową. Czytając je, uśmiechałam się pod nosem, bo ja przecież już mam pralko-suszarkę, z której jestem szalenie zadowolona! Na dworze po prostu dosuszam rzeczy znad jeziora lub te, które nie zmieściły się w […]

    Obserwuj nas na Instagramie

    instagramfacebook-official