Po co matce bezdzietna koleżanka?

Joanna Jaskółka
10 listopada 2013

Udostępnij wpis

Zazwyczaj matki narzekają na swoje bezdzietne koleżanki, które ośmielają się nie rozumieć tego, jak bardzo życie komplikuje się i zmienia, kiedy na świat przychodzi malutki brzdąc. Sama zresztą znęcałam się na znajomą, które ewidentnie nie czaiła pewnych rzeczy, a jej wyobrażenie o moim życiu bardzo odbiegało od rzeczywistości [KLIK]...

Pamiętam też, jak znajoma narzekała, że kiedy odmówiła koleżance wspólnego wyjścia na shopping, usprawiedliwiając się koniecznością ugotowania obiadu dla dzieci, koleżanka zaproponowała jej, żeby zapchała dwu- i pięcioletnią córkę jakimiś kanapkami czy kebabem.
Faktem jest, że przeciętna matka, żeby przeżyć, czasem rzeczywiście "zapcha" czymś dzieciaka. Ale nie robi tego non stop i nie po to, żeby polatać po sklepach z przyjaciółką! A może robi? Nie wiem, nie mam sklepów w okolicy 😀
Tak. Nasze bezdzietne koleżanki czasami nie trafiają ze swoją pomocą. Sugerują nam, żebyśmy włączyły dziecku bajkę i poplotkowały przez telefon. Pytają, czy mogłybyśmy natychmiast uciszyć rozhisteryzowanego malucha. Są zdziwione, że krople potu wyskakują mi na czoło na samą myśl o wycieczce samochodowej poza województwo - "tylko ja, Ty i Kosmyk! Będzie super!". Nie rozumieją, kiedy z wrzaskiem zabraniam im poczęstowania roczniaka colą z puszki...
Pomijam już to, że są ostatnim łącznikiem z "dawnym" beztroskim życiem. Ich nieszablonowe, nieskalane matczyną troską myślenie może nasunąć kilka świetnych pomysłów, a czasem nawet poprawić humor. Ostatnio na przykład rozmawiałam z koleżanką przez telefon i w czasie rozmowy podbiegł do mnie Kosmyk, szarpiąc mnie za rękaw i pokrzykując głośno. Musiałam przerwać rozmowę i odstawić synka do taty, a kiedy wróciłam przeprosiłam kumpelę za zamieszanie.

- Jak jeszcze raz będzie ci przeszkadzał, to weź go wrzuć do jeziora na czas naszej rozmowy, będzie spokój! Najwyżej się utopi!

W pierwszym momencie zdębiałam. Jak to, Kosmyka do jeziora? Utopić? Dopiero po chwili zaczęłam się śmiać i odrzekłam:
- Szkoda, że wcześniej na to nie wpadłam!

No bo co za problem sobie czasem makabrycznie pożartować i rozładować dzięki temu stres? Dziewczyna w jednym momencie pozbawiła mnie tych wszystkich nerwów towarzyszących niemożności odbycia spokojnej rozmowy. Kiedy skończyłam plotkować, podbiegłam do synka i wycałowałam go serdecznie, wdzięczna, że obyło się bez drastycznych rozwiązań 😉

Inna z kolei koleżanka zadzwoniła do mnie któregoś wieczora i zdziwiła się bardzo, że nie mogę rozmawiać, bo usypiam Kosmę.

- Jak to? On jeszcze nie śpi? Dochodzi północ! Myślałam, że jak dziecko ma półtora roku, to już grzecznie przesypia noce!
- No tak, zazwyczaj przesypia, uspokoił się ostatnio, ale pewnie coś mu się przyśniło i się obudził z płaczem...
- A nie możesz mu zwyczajnie kazać iść spać?


"Kazać" niespełna dwulatkowi iść spać? Roześmiałam się serdecznie i umówiłam się z koleżanką na rozmowę następnego dnia. Położyłam się z Kosmykiem do swojego łóżka i zasnęłam przy nim ze śpiewem na ustach. Konkretnie z ogórkiem. Kosmyk bardzo ładnie zasypia przy piosence "Ogórek zielony".

Niestety - nocne pobudki Kosmyka zaczęły się zdarzać coraz częściej. Którejś nocy z rzędu, kiedy ze snu wyrwało mnie znajome popłakiwanie, przypomniały mi się słowa koleżanki... Słyszałam, że Kosmyk już gramoli się ze swojego łóżeczka i idzie do mnie, a wizja wspólnego ściskania się w trzy osoby i dwa koty w łóżku stawała się coraz bardziej realna. Podniosłam głowę i chwytając się ostatniej deski ratunku, a konkretnie sugestii koleżanki, spytałam:
- Kosmyku chcesz lulu?

- Tak - odpowiedziało moje dziecko.

- W twoim łóżeczku będzie ci wygodniej kochanie, wróć pod swoją kołderkę, przytul się do podusi i zaśnij słoneczko, okej?

- Okej. - powiedział Kosmyk, zawrócił do swojego łóżeczka i grzecznie zasnął.

Jeśli o mnie chodzi, to uwielbiam moje bezdzietne koleżanki! A wy? Dużo macie bezdzietnych znajomych? Jakie "pomocne rady" wam sprzedają?

Zdjęcie: STĄD

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
20 lutego 2020
Dlaczego nie przyjmuję krytyki i jestem przewrażliwioną wariatką, czyli o #kursoksiążce Oli Budzyńskiej i moim poczuciu własnej wartości

Osiem lat temu pojawił się na moim blogu pierwszy wpis, a siedem i pół roku kolejny wpis obiegł pół ówczesnego internetu i spotkałam się z tym, w co dzisiaj internet bogaty. Z opiniami. I to było cięższe od porodu. Przez jeden, krótki tekst dowiedziałam się o sobie takich rzeczy, do których bym nie doszła przez […]

9 lutego 2020
Książki o ochronie środowiska dla dzieci - jedna fajna, jedna dziwna i jedna całkiem ok.

Kwestia ochrony środowiska jest w naszym domu poruszana rzadko. Zamiast mówić - robimy. I tym samym rzeczy, do których my z Chłopem musieliśmy się przyzwyczaić, są dla naszych dzieci naturalne. Oczywiste, że bierzemy swoje torby na zakupy albo wykorzystujemy kartony, które potem użyźniają ziemię. Oczywiste, że oszczędzamy wodę, ograniczamy plastik, kupując wielorazowe rzeczy, chociażby metalowe […]

6 lutego 2020
Jakim cudem zajarałam się zeszytem w kropki i pierwszy raz w życiu zostałam AMBASADORKĄ?

Pamiętam moją minę, kiedy przyszedł do mnie planer.  Nie kupowałam go z myślą, że on zmieni moje życie, ale jak zobaczyłam go tak ładnie zapakowanego, pomyślałam, że może on będzie rozwiązaniem.  Że go otworzę i wyleci z niego wszystko to, czego mi brakuje: motywacja, wiedza o zarządzaniu czasem, broń na prokrastynację i ogólnie rozumiana organizacja. […]

3 lutego 2020
7 niebezpiecznych rzeczy, na które pozwalałam, pozwalam i będę pozwalać moim dzieciom

Nasze dzieci nigdy w historii nie były tak chronione i bezpieczne jak obecnie. Nigdy w historii nie było aż tak szeroko rozwieszonego parasola ochronnego, który podtrzymywaliby nie tylko rodzice, ale i społeczeństwo: szkoła, policja, ochrona, kamery, aplikacje śledzące itp. A mimo wszystko i tak każdego dnia dochodzi do jakiegoś wypadku. Każdego dnia komuś coś się […]

27 stycznia 2020
Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna - czego się bać, na co się przygotować i jak wygląda wizyta

Najeździłam się do tej poradni, kiedy starałam się o opinię dla moich dzieci. Najeździłam, kilka razy pokazałam na insta, że jeździłam, kilka razy zobaczyliście "Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna" na mojej liście zadań w planerze i padło pytanie - nie wstydzisz się, że musisz dzieci do Poradni zawozić? Ty, taka mądra i sobie nie radzisz? I tak sobie […]

23 stycznia 2020
Jak pracować z dzieckiem w domu - rzucić pracę, czy rzucić dziecko?

Od ponad siedmiu lat regularnie dodaję wpisy na blogu posiadając na stanie jedno albo dwójkę dzieci. Starszy, co prawda, chodzi już do szkoły, ale młodszy wciąż jest w domu i na przedszkole mówi zdecydowane "nie". Więc, chcąc nie chcąc, dostosowałam się do tego i wszystko, co robię, robię z uwagą, że nie jestem sama w […]

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official