Bądź z dzieckiem wtedy, gdy najbardziej cię potrzebuje, a nie tylko wtedy, kiedy jest grzeczne

Joanna Jaskółka
7 maja 2019

Udostępnij wpis

Jedną  z najcięższych dla mnie rzeczy, które musiałam przepracować, było przepracowanie tego, co dzieje się ze mną, kiedy moje dziecko krzyczy. I kiedy dziś rozmawiałam ze znajomą, która ma małe dziecko, potwierdziłam kolejny raz swoje przypuszczenia. Kiedy dziecko krzyczy lub źle się zachowuje, mamy ochotę uciekać w najdalszy zakątek świata i wrócić jak się uspokoi. A oprócz ochoty, mamy jeszcze rady innych matek, by właśnie to robić. Ignorować najtrudniejsze chwile naszych dzieci.

 

Mogłabym pierdyknąć tutaj kilkadziesiąt mądrych cytatów z jeszcze mądrzejszych książek. Mogłabym wystrzelić z badaniami i opiniami naukowców. I po co? Jak ktoś się zacietrzewi, to go to nie przekona. I jeszcze ja się zdołuję, że nawet opinie specjalistów są ignorowane.

 

Ale moją możesz zignorować, jeśli ci się podoba. I szukać bardziej odpowiadających ci wpisów.

 

Lecz jeśli naprawdę nie wiesz, co zrobić, kiedy twoje dziecko wrzeszczy, krzyczy, złości się, bałagani lub źle zachowuje, jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, co możesz zrobić, żeby tych sytuacji było mniej i żeby one były zdrowo rozwiązane bez przykrych konsekwencji w przyszłości, to zastanów się.

 

Kiedy jest ci źle i płaczesz - dobrze ci, kiedy nikt nie zwraca na ciebie uwagi?

Kiedy jesteś wściekła - wściekasz się do odbicia w lustrze, czy chcesz to komuś wykrzyczeć?

Kiedy się nudzisz - siedzisz spokojnie przy stole i w ogóle nie kręcisz się po domu, szukając sobie zajęcia?

Kiedy rozpaczasz - rozpaczasz tak, żeby nikomu nie przeszkadzać, bo to jest dla ciebie priorytetem? Do nikogo nie dzwonisz, nie chcesz się przytulić, wygadać, nic z tych rzeczy?

Kiedy jesteś chora - chcesz, żeby nikt nie odpowiadał na twoje wołanie o pomoc?

Czy kiedy będziesz stara, chciałabyś, żeby ktoś ci powiedział, że zajmie się tobą, jak zaczniesz być grzeczna?

 

Jeśli kręcisz teraz głową, podpowiem: twoje dziecko ma tak samo. Ma dokładnie identycznie, tylko jest jeszcze za małe, żeby robić to mniej intensywnie i mniej "głośno" jak teraz to robi. Jego mózg będzie się rozwijał jeszcze jakieś kilkanaście lat i nie ma takiej mocy, która sprawi, że zrobi się to w ekspresowym tempie. A tego oczekuje coraz więcej rodziców, ku mojemu zaskoczeniu. "Porozmawiamy, jak będziesz grzeczna!" - słyszę na ulicach i tak mi przykro, kiedy widzę zapłakane oczy dziecka, które musi się maksymalnie wysilić, schować emocje głęboko w sobie, nie pokazywać ich w ogóle, żeby porozmawiać z matką. Matką, która potem będzie się dziwić, czemu dziecko o swoich problemach jej nie mówi. No nie mówi i nie będzie mówić, bo przecież wbito mu do głowy, że bez problemów ma do matki przychodzić.

 

Więc daj swojemu dziecku to, co sama chciałabyś dostać i coś

 

Daj mu czas, kiedy ono potrzebuje czasu.

Daj mu uwagę, nawet kiedy myślisz, że dziecko ją wymusza.

Daj mu zrozumienie emocji. Nawet kiedy myślisz, że nazywanie emocji jest głupie.

Daj mu wyjaśnienie emocji. Jeśli nie umiesz wyjaśniać, naucz się.

Daj mu siebie. Bo za chwilę nie będziesz mu już potrzebna.

 

Zamiast ignorować jego wybuchy, możesz się pochylić i zastanowić, skąd się one biorą, podpowiedzieć sama dziecku, jeśli się domyślasz, nazwać to, co może już sama wiesz, a dziecko nie. Albo dopytać dziecko, jeśli nie zgadujesz. Może podpowiedzieć, co zrobić? A może zapytać, czy dziecko ma jakieś zdanie? Albo po prostu usiąść obok i być. Po prostu być.

 

Trzymać za rękę. Albo przytulać wzrokiem. Dać przestrzeń do wywalenia złości, smutku, rozpaczy, wściekłości.

 

Daj dziecku to, co sama byś chciała dostać. Zamiast ignorowania - uwagę. Zamiast zbywania - czas. Zamiast wyśmiewania  - zainteresowanie. Bądź z nim, kiedy cię najbardziej potrzebuje, a nie wtedy, kiedy jest grzeczne. Kiedy jest grzeczne, to sobie poradzi. Kiedy jest "niegrzeczne" najbardziej ciebie potrzebuje.

 

I zobacz, jak za jakiś czas dziecko odwdzięcza ci się tym samym.

A odwdzięczy się.

Zapewniam.

 

Zdjęcie: Caleb Woods

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
13 listopada 2019
Poszłam z dzieckiem do teatru i świat nam się zawalił [recenzja "Dzieci z Bullerbyn"].

Nie spodziewałam się tego. No, nie spodziewałam. Syn już był wcześniej w teatrze - zwykłym i lalkowym z przedszkolem. Podobało mu się średnio, głównie dlatego, że jest nadruchliwcem i ciężko mu było te dwa, trzy lata temu wysiedzieć. No, ale - myślałam sobie. Teraz jest już starszy. Wytrzyma.  

6 listopada 2019
Dlaczego nie musimy wychowywać geniuszy, ale wciąż możemy rozmawiać o fizyce kwantowej?

Jestem totalną nogą z fizyki i chemii. Wstyd powiedzieć, że często nawet ośmielam się powiedzieć, że jakieś kosmetyki mają w sobie chemiczne środki, mimo że wiem od lat, że wszystko jest chemią tak naprawdę, nawet to koszmarne H2O. Więc z przerażeniem oczekuję kolejnych lat edukacji mojego syna i tego momentu, w którym on zada mi […]

5 listopada 2019
Kiedy wszystko się wali i myślisz, że nad niczym nie panujesz

Na początku tego roku spadła na nas informacja, której się domyślaliśmy, która zawsze gdzieś tam z tyłu się plątała, ale która dopiero wtedy zyskała całkowite potwierdzenie. Byłam w trakcie otwierania sklepu na blogu, w trakcie planowania kampanii, w trakcie pisania książki, a kolejne potwierdzenia tego, że jest jak jest, sprawiały, że miałam ochotę położyć się […]

21 października 2019
Kubeczek menstruacyjny - byłam pierwsza w kolejce do wyśmiewania tego pomysłu

kubeczek menstruacyjny Wymysły eko wariatek - myślałam sobie, kiedy pierwszy raz na jakimś amerykańskim blogu przeczytałam o kubeczku menstruacyjnym. Serio? - dziwiłam się, kiedy widziałam, że kolejne osoby się nim zachwycają. Aż wreszcie pomyślałam - dobra, trzeba to sprawdzić, żeby wiedzieć na pewno, że to do kitu. I sprawdziłam. kubeczek menstruacy

17 października 2019
Ile czteroosobowa rodzina wydaje na jedzenie?

O ile planowanie posiłków lubię i daje mi to poczucie bezpieczeństwa, tak w wakacje przestałam to robić w ogóle i żyłam z dnia na dzień. Dzieci co i rusz gdzieś wyjeżdżały, my testowaliśmy mazurskie knajpy, które, żeby nie skłamać, najlepiej karmią właśnie w okresie wakacyjnym, bo w zimowym karmić nie ma kogo i  tak przebimbaliśmy […]

15 października 2019
Nasz permakulturowy ogród - jak powstał, jak go zaplanowałam, na czym polega?

Usłyszałam o tym na mojej grupie. Jak to, nie trzeba podlewać? Pielić? Samo rośnie? Nie wierzyłam. I nie uwierzyłabym, gdybym nie zaczęła drążyć w celu udowodnienia sobie samej, jakie to głupie. I wsiąkłam. I wcale nie przekonało mnie to, że wszyscy podkreślają, jak mało przy tym roboty - przekonała mnie ekologia.  

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official