Dlaczego warto odpuścić sobie komedie romantyczne dla dobra twojego związku?

Joanna Jaskółka
13 lutego 2019

Udostępnij wpis

Węszę pismo nosem,  a raczej nie węszę, tylko czytam wiadomości i wpisy, w których kobiety zbrojnie i drapieżnie szukają romantycznych komedii, by przy nich umilić sobie walentynkową kolację z Chłopem. Rzućcie bagnety, zejdźcie z tropu, złóżcie broń, to nie ma żadnego sensu, mówię wam.

 

 

I to nie dlatego, że świat w komediach romantycznych, szczególnie polskich, jest tak cholernie nienaturalnie bogaty, że główna bohaterka mieszka w norze [jak określają jej mieszkanie znajomi] i ta nora jest większa i drożej urządzona niż piętro mojego domu, kij z tym. Placement musi mieć swoje ładne tło.

 

I to nie dlatego, że bohaterzy z reguły zakochują się w sobie i wiedzą, że to prawdziwa miłość tuż po tym, jak na siebie spojrzą. I że skoro już na siebie spojrzeli, to wiadomo, że będą ze sobą na stówę, bo jedno spojrzenie to od razu związek i miłość i wspólny kobierzec [bo przecież ślub być musi i koniecznie kościelny]. Idealny motyw dla każdego faceta, żeby narzucać się kobiecie już nie przez to, że ta ma krótką spódniczkę, ale dlatego, że rzuciła na niego spojrzenie.

 

I to nie dlatego, że bohaterzy mają zazwyczaj pracę, jaką normalnie wykonuje nikły procent ludzi? Ilu jest w komediach piekarzy, elektryków, szambiarzy, żołnierzy czy nie wiem - sprzedawców na kasie? Prawie nikogo, za to od groma prawników, architektów, malarzy, artystów lub pań, które żyją nie wiadomo z czego i są biedne, ale stać je najdroższe mieszkanie w takim miejscu Warszawy, w którym ja się boję wysmarkać, bo robię to mało elegancko.

 

I to nie dlatego, że większość powiela ten sam schemat jakiegoś hitu i jak wyszły "Listy do M." [bo przecież "Love actually"]  to po jakimś czasie miałam wrażenie, że wszystko krąży wokół tych listów, a przynajmniej w tych samych plenerach. Jak się sprawdziła mizeria z kotletem, to trza klepać kotlety.

 

I to nie dlatego, że zazwyczaj mamy te wszystkie "brzydkie" bohaterki, które wyglądają tak, że ja po tygodniu operacji plastycznych mogłabym zaledwie pięty im lizać, ale one są przecież brzydkie, bo mają zazwyczaj kręcone włosy, czapkę, a czasem okulary, nie ważą 40 kilogramów,  no i każdy je traktuje jak te brzydsze, bo nie noszą szpilek i nie prostują włosów.

 

To wszystko nie dlatego, choć mogłabym jeszcze napisać coś o żartach tak śmiesznych, że mój pies zaczyna drapać w drzwi z przerażenia, jak je słyszy, i jeszcze o kilkunastu rzeczach. Ale jak komuś to przypada do gustu. Ale jest jeden powód, przez który ostatnią rzeczą, jaką powinnaś robić ze swoim facetem w ogóle, jest oglądanie komedii romantycznej. Jest to mianowicie fakt, że...

 

ONI TAM DO CHOLERY W OGÓLE NIE ROZMAWIAJĄ. 

 

Bohaterka ma wielki problem, ale nic o nim nie powie, bo jakby powiedziała, to cała akcja by runęła. Bohater ma tajemnicę, ale nic o niej nie powie, bo to tajemnica, która, gdyby o niej powiedział, zostałaby rozwiązana w trzy minuty, ale nie powie, bo to tajemnica i ukrywanie jej pozwala na mnóstwo żartów z Karolakiem. Jedną z najgorszych rzeczy, z jaką się spotkałam w jednym z filmów był problem ciąży, w którą nie mogła zajść główna bohaterka, bo miała coś tam z sercem i poród groził jej śmiercią. Co zrobiła bohaterka? Nie powiedziała o tym bohaterowi, zaszła w ciążę i umarła. Good, kurde, job, filmie.

 

I wiesz, ja nie jestem jakąś hejterką komedii romantycznych. Jest masa, które uwielbiam, nawet jak mają absurdy w fabule i wielkie mieszkania za malutkie pensje przypisane jakimś tam zawodom [najbardziej mnie bawi ta laska z "Lejdis", co jest korektorką w czasopiśmie i tylko w czasopiśmie, ale stać ją na jedzenie]. Ale z biegiem lat i z liczbą maili, jakie dostaję oraz z liczbą postów, jakie na Wiejskich Matkach zamieszczają dziewczyny, mam coraz większy nerw, że to wciąż wygląda tak samo i to samo idzie w masowy przekaz: nie rozmawiaj ze swoim partnerem. Nie mów mu o swoich uczuciach, o swoich problemach, o swoich planach, jak coś się posypie kup bilet na Karaiby [w ostatniej chwili i z pensji dziennikarki] i ucieknij od  niego, żeby on sam się domyślił, co jest nie tak i pojechał za tobą. Nie miej rodziny, nie szukaj w niej oparcia, a jeśli już się z jakąś tam matką czy ojcem spotkasz, nie proś ich o radę, tylko wzdychaj "no, porobiło się, mamuś, nieważne co, nieważne jak, ale się porobiło, nic nie poradzisz, więc nie mówmy o tym i chodźmy na zakupy". Bo wiadomo, że każda kobieta osika się na miejscu ze szczęścia, jak pójdzie na zakupy i nic więcej nie będzie jej problemem.

 

 

Dżizas, ludzie.

 

Ja przełknę drogie mieszkania ponad stan zawodu, ja przełknę, że w Warszawie są tylko dwie lokalizacje na miejsce akcji, ja przełknę to, że jak ktoś jest ze wsi, to musi gadać jak wieśniak i niczego nie kuma, serio wszystko przełknę, ale oprócz przyjemności oglądania ładnych ludzi, ładnych wnętrz i Karolaka, chciałabym, żeby te filmy dały coś więcej ludziom, którzy żyją w prawdziwych związkach i w prawdziwym życiu. Bo ci ludzie muszą rozmawiać. Ty musisz rozmawiać.

 

Czytam o tych wszystkich fochach na mężów, że obrażę się i przestanę odzywać, niech się domyśli, że chodzi o tę szafkę, co miał rok temu przymocować. Czytam o tych wszystkich podstępach, którymi trzeba podchodzić mężów, żeby oni zrobili to, co my chcemy. I czytam te wszystkie żale, które tak łatwo z siebie wyrzucić obcym koleżankom, ale oko w oko facetowi powiedzieć już trudniej i widzę, że to nic innego jak powtórka komedii romantycznych. Tam dokładnie tak są rozwiązywane te sprawy. Jedne uciekają na Karaiby, drugie na zakupy. Po jedne jedzie wyreżyserowany bohater, po drugie nie jedzie nikt, bo jak se pojechała na zakupy, to niech se jedzie, przecież kiedyś wróci. Powścieka się i jej przejdzie.

 

Ten schemat nierozwiązywania problemów w związkach jest powielany w komediach romantycznych albo przez nie. W każdej praktycznie z nich. Nie rozmawiajmy. Niech on/ona się domyśli. Straćmy dwie godziny życia na zabawne gagi z Karolaka, dowcipy o gejach i lekarzach, niech ona pochodzi smutna po ulicach, a on się popatrzy w okno. I jakoś to się ułoży. W scenie końcowej ona pocałuje jego, on ją, pójdą do ołtarza albo kupią se psa. I będzie git.

 

A w życiu?

 

Zostanie dwójka coraz bardziej nierozumiejących i wkurwiających się nawzajem ludzi, którzy nie rozmawiają. I nie przyjdzie do nich żaden reżyser, żeby to całe ich życie w happy endzie poskładać.

 

Dajcie se spokój z tymi komediami.

Pogadajcie po prostu.

Nie przed telewizorem.

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
20 lutego 2020
Dlaczego nie przyjmuję krytyki i jestem przewrażliwioną wariatką, czyli o #kursoksiążce Oli Budzyńskiej i moim poczuciu własnej wartości

Osiem lat temu pojawił się na moim blogu pierwszy wpis, a siedem i pół roku kolejny wpis obiegł pół ówczesnego internetu i spotkałam się z tym, w co dzisiaj internet bogaty. Z opiniami. I to było cięższe od porodu. Przez jeden, krótki tekst dowiedziałam się o sobie takich rzeczy, do których bym nie doszła przez […]

9 lutego 2020
Książki o ochronie środowiska dla dzieci - jedna fajna, jedna dziwna i jedna całkiem ok.

Kwestia ochrony środowiska jest w naszym domu poruszana rzadko. Zamiast mówić - robimy. I tym samym rzeczy, do których my z Chłopem musieliśmy się przyzwyczaić, są dla naszych dzieci naturalne. Oczywiste, że bierzemy swoje torby na zakupy albo wykorzystujemy kartony, które potem użyźniają ziemię. Oczywiste, że oszczędzamy wodę, ograniczamy plastik, kupując wielorazowe rzeczy, chociażby metalowe […]

6 lutego 2020
Jakim cudem zajarałam się zeszytem w kropki i pierwszy raz w życiu zostałam AMBASADORKĄ?

Pamiętam moją minę, kiedy przyszedł do mnie planer.  Nie kupowałam go z myślą, że on zmieni moje życie, ale jak zobaczyłam go tak ładnie zapakowanego, pomyślałam, że może on będzie rozwiązaniem.  Że go otworzę i wyleci z niego wszystko to, czego mi brakuje: motywacja, wiedza o zarządzaniu czasem, broń na prokrastynację i ogólnie rozumiana organizacja. […]

3 lutego 2020
7 niebezpiecznych rzeczy, na które pozwalałam, pozwalam i będę pozwalać moim dzieciom

Nasze dzieci nigdy w historii nie były tak chronione i bezpieczne jak obecnie. Nigdy w historii nie było aż tak szeroko rozwieszonego parasola ochronnego, który podtrzymywaliby nie tylko rodzice, ale i społeczeństwo: szkoła, policja, ochrona, kamery, aplikacje śledzące itp. A mimo wszystko i tak każdego dnia dochodzi do jakiegoś wypadku. Każdego dnia komuś coś się […]

27 stycznia 2020
Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna - czego się bać, na co się przygotować i jak wygląda wizyta

Najeździłam się do tej poradni, kiedy starałam się o opinię dla moich dzieci. Najeździłam, kilka razy pokazałam na insta, że jeździłam, kilka razy zobaczyliście "Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna" na mojej liście zadań w planerze i padło pytanie - nie wstydzisz się, że musisz dzieci do Poradni zawozić? Ty, taka mądra i sobie nie radzisz? I tak sobie […]

23 stycznia 2020
Jak pracować z dzieckiem w domu - rzucić pracę, czy rzucić dziecko?

Od ponad siedmiu lat regularnie dodaję wpisy na blogu posiadając na stanie jedno albo dwójkę dzieci. Starszy, co prawda, chodzi już do szkoły, ale młodszy wciąż jest w domu i na przedszkole mówi zdecydowane "nie". Więc, chcąc nie chcąc, dostosowałam się do tego i wszystko, co robię, robię z uwagą, że nie jestem sama w […]

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official