Kiedy wszystko się wali i myślisz, że nad niczym nie panujesz

Joanna Jaskółka
5 listopada 2019

Udostępnij wpis

Na początku tego roku spadła na nas informacja, której się domyślaliśmy, która zawsze gdzieś tam z tyłu się plątała, ale która dopiero wtedy zyskała całkowite potwierdzenie. Byłam w trakcie otwierania sklepu na blogu, w trakcie planowania kampanii, w trakcie pisania książki, a kolejne potwierdzenia tego, że jest jak jest, sprawiały, że miałam ochotę położyć się do łóżka, rzucić wszystko  i nie wstawać przez tydzień. Co też zrobiłam.

 

 

Post powstał we współpracy z Panią Swojego Czasu

 

Ale wszystko krzyczało: Wracaj!, a rachunki i zobowiązania same nie chciały się zapłacić/zrealizować. Musiałam wrócić.

 

Jak to jest, kiedy wszystko się wali?

 

Pika telefon, a ty usilnie wyrzucasz tę informację z głowy, bo znowu ktoś czegoś chce, znowu musisz mówić, a nie wiesz, co masz mówić, bo w głowie świszczą ci tylko jedne słowa i na nic innego nie znajdujesz już miejsca, sił, ochoty. Miotasz się. Bo musisz ogarnąć tę najważniejszą informację, musisz zacząć w jej sprawie działać, poumawiać wizyty, poświęcić czas, siły, emocje, a każde zajmowanie się przyziemną rzeczą niezwiązaną z tą najważniejszą, to strata czasu, koszmarne zawracanie głowy. Chodzisz poirytowana i wściekła na zmianę z załamaną i smutną i coraz bardziej czujesz, że to bezdenne poczucie braku kontroli zaraz cię zgubi, zaraz spadnie ci na głowę, przytłoczy cię, poddusi, zostawi na pożarcie niezapłaconym rachunkom, zobowiązaniom, mailom, prośbom, zapytaniom.

 

 Otrząsnąć się jak pies z błota i biec dalej

 

Nie pamiętam za dobrze pierwszych miesięcy 2019 roku. Przytłoczyła mnie masa rzeczy, które musiałam zrobić, które sama zaplanowałam i które bym zrobiła z palcem w nosie, gdyby nie to, co przyszło. Ale przyszło. Sklep wystartował z opóźnieniem, książki nie napisałam, mimo że czekają już zebrane dialogi i rysunki Mirioli Dzik mam w folderze. Wszystko stanęło, moje życie wyglądało jak chaos, choć wcześniej tak ładnie ogarniałam. A teraz każdy tydzień to była plątanina zadań i krzyżyki tam, gdzie znów się nie udało.

 

Mój pierwszy Planer Pełen Czasu jedna z traumatyczniejszych dla mnie stron.

 

Ola Budzyńska, Pani Swojego Czasu, pisze często i podkreśla, że zrobione jest lepsze od doskonałego. Trzymałam się tego, wyciągając się na powierzchnię i robiąc, robiąc - nie dużo, trochę. Każdego dnia trochę, tyle, ile wiedziałam, że dam radę. Patrzyłam na mój planer, który miałam od roku i uczyłam się, co mi się uda, czego mi się nie uda zrobić. Wyciągałam wnioski. Obudziłam się trochę w nowej rzeczywistości, którą musiałam ogarnąć od początku z całym bagażem rzeczywistości poprzedniej. I robiłam to po trochu. Wpisywałam w planer "Poniedziałek" i listę zadań, które kiedyś robiłam jednego dnia. I wiedziałam, że zrobienie tego wszystkiego zajmie mi tydzień. Ale robiłam. Po kolei. Po trochu. Najpierw 20, potem 30 minut dziennie.  Sklep został otwarty. Rachunki zapłacone. Blog nie umarł, choć liczba wpisów dramatycznie zmalała, to jednak wciąż żył. Nie utopiłam się. Pływałam. Wolniej niż chciałam, ale jednak pływałam i to w dobrą stronę.

 

Kiedy porównuję mój stary planer z nowym, który prowadzę od września, widzę, że "przeżycia" starego,  jego zużycie, to widzę zużycie mnie samej w tym roku. Jego okładka to cała ja - przejechana i pogryziona przez ten rok, naddarta i wymiętolona.

 

 

Utrzymać się na powierzchni

 

Nie powiem ci, że planowanie uratuje ci życie,  bo nie uratuje. Nie powiem, że planowanie uratuje ci firmę, bo nie wszystko da się zaplanować. Planowanie pomogło mi nie utonąć w chaosie i ogarnąć wszystko, co trzeba było ogarnąć. Powoli, ale systematycznie, robiłam malutkie listy zadań Malutkie COŚ. Kiedy wiedziałam, że nic danego dnia nie zrobię z chłopcami, wpisywałam w planer cokolwiek, dla świadomości, że cokolwiek zrobiłam. Na przykład "Zapłacić za dysk google", choć opłata pobierała się sama. Ale kiedy odhaczyłam, że zapłacone, czułam, że nie stoję w miejscu, nie panikowałam, że nic się nie dzieje, że niczego nie uda mi się skończyć. Z czasem, kiedy już wszystko sobie poukładałam, nie musiałam się tak motywować, sposób na co miesięczne odhaczanie płatności znalazłam łatwiejszy i prostszy:

 

 

Ale zanim się ogarnęłam, wszystko rozbijałam na mniejsze, durnowate, kilkunastominutowe zadania. Wszystko. Tekst, który kiedyś pisałam w jeden dzień, teraz zajmował mi siedem: zrobienie zdjęć - piątek, sobota, niedziela, obróbka - poniedziałek, tekst - wtorek, edycja - środa, seo, linki - czwartek, publikacja - piątek. Każdego dnia trochę, każdego dnia o wiele mniej, bo tu wyjazd, tu kolejny, tu następny, tu zebranie dokumentacji, tam czekanie na telefonie i proszenie o wcześniejszą wizytę. Czas na pracę skurczył się do godziny dziennie i jedynym rozwiązaniem było rozbijanie wszystkiego na mniejsze zadania, odpuszczenie tego, co da się odpuścić, zrobienie absolutnego do przeżycia minimum. Nawet jeśli zajmie mi to tydzień. Ale to zrobię.

 


-> W tym momencie polecam ci bardzo webinar Oli o tym, jak rozkładać cele na małe zadania. <-  Żałuję, że tak późno go nagrała. Wiele z tych rzeczy wiem, ale usłyszenie tego od kogoś otwiera oczy i każe powiedzieć "Łał, robiłam dobrze!".


 

Projekt "PRZEŻYĆ"

 

Kiedyś napisałam tekst o odpuszczaniu i spotkałam się z krytyką, że jak to - odpuszczać? Wszystko odpuścisz? A dom syfem zarośnie? Wiele kobiet w dosadnych słowach wypowiadało swoje zdanie, że odpuszczać nie wolno, bo co to będzie, jeśli coś nie zostanie zrobione.

 

Nic nie będzie. Nic się nie stanie. Zawsze, chcąc nie chcąc, coś odpuszczasz. Myjąc podłogę, odpuszczasz swój odpoczynek, robiąc skomplikowany obiad, odpuszczasz czas z dziećmi, który mogłabyś z nimi spędzić, jedząc kanapki. Zawsze z czegoś rezygnujemy, żeby realizować swoje cele, a czasem odpuszczenie jest też realizacją celu - dojścia do siebie, przeorganizowania się, odnalezienia się w nowej rzeczywistości, w której pół dnia jeździsz od przychodni, do poradni, od jednego urzędu, do drugiego i walczysz. A w ramach totalnej potrzeby relaksu, przerzucasz obornik w ogrodzie permakulturowym, niemalże kompulsyjnie.

 

Krok po kroku, coraz lepiej organizując siebie, rzeczywistość, zadania, doszłam do momentu, w którym już byłam, który lubiłam, który dawała mi satysfakcję. Momentu, w którym zaglądałam do planera  i widziałam, że robię coraz więcej, widziałam, że realizuję mój cel. Każdego dnia moje zadania były bardziej złożone, bardziej zorganizowane, widziałam, że z każdym tygodniem płynę szybciej. Aktualnie każdy tydzień zaczynam już z listą zadań i rzeczy do zrobienia. Konkretnych.

 

Znów czuję kontrolę i przestałam się bać, że nie dam rady. Od małych, prostych, zadań, najbardziej ważnych i nie dających się odłożyć, przeszłam powoli do realizowania coraz większych, bardziej logicznych, systematycznych i prowadzących mnie do tego, co sobie kiedyś wymyśliłam.

 

 

Kiedy Ola napisała w sprawie współpracy, zachłysnęłam się kawą - jej planer wyprowadził mnie do miejsca, w którym teraz jestem. Jednocześnie bałam się, że to za wcześnie, że jeszcze nie teraz, że może za miesiąc, kiedy skończy się to wszystko, co zaczęło się w styczniu, ale... to się nie skończy. Też musiałam się z tym pogodzić, chwilę mi to zajęło. I działać dalej z całym tym bagażnikiem, jaki mi spłynął od losu. Z planerem Oli przeżyłam ponad rok. Zaczynam kolejny. Nawet jeśli coś mi się znowu zwali na głowę - otworzę planer i spokojnie przejdę z trybu: PRACA, na tryb: PRZEŻYĆ.  I zrobię to, co muszę - zaplanuję swoje przeżycie i powrót do rzeczywistości. Punkt po punkcie.

 

A korzystając z tego, że opanowałam chaos, popłynęłam, wróciłam na tory, zabieram się za to, za co miałam się zabrać. Teksty są. Obrazki też. Projekt rozpisany, czeka na przetrawienie, pozostaje tylko wybrać tytuł.

 

 

Wymyślisz lepszy tytuł niż "Wiejska Matka"? Podpowiedz mi koniecznie!

 

 

Post powstał we współpracy z Panią Swojego Czasu

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
16 stycznia 2020
Ile jest wart szczery, biały i radosny uśmiech bąbelka?

Uśmiech bąbelka wart jest podobno wszystkie pieniądze. Podobno można nim również płacić, choć waluta to niepewna, VATu się z niej się nie odliczy, a i nie wszędzie przyjmują takie rozliczenie. Postanowiłam więc sprawdzić, ile taki uśmiech jest wart. Bo, co jak co, ale piękne oczy nie wystarczą. Uśmiech musi mieć swoją cenę.  

13 stycznia 2020
Do czego służą słuchawki wygłuszające i jak dziwnie wyglądają w nich dzieci na ulicy?

Swego czasu wdałam się w dyskusję na pewnej grupie, w której matka pytała, co może zrobić, kiedy jej córkę denerwuje strasznie hałas w szkole. Że dzieci krzyczą na przerwach i to strasznie córkę męczy. Doradziłam, bo nie wiem, czemu nie trzymałam języka za zębami, żeby kupiła córce słuchawki wygłuszające. Wyszła z tego dyskusja na trzy […]

9 stycznia 2020
Marzenie, które jak cień za mną krąży, na które codziennie się patrzę i które kiedyś wreszcie się spełni

To był maj, pachniała... ulica Anielewicza w Warszawie, a ja podjęłam decyzję, że spadam z tego miasta i więcej tu nie wrócę. Po siedmiu, prawie ośmiu latach mieszkania w stolicy, bogatsza o dwa kierunki studiów i dziecko, pakowałam manatki, bo... w sumie nie miałam nic do stracenia. Po latach ludzie będą mówić, że ej, ale […]

5 stycznia 2020
15 pomysłów, co zrobić z choinką po świętach - spalić, wyrzucić czy oddać?

Co roku o tej porze, niektórzy nawet wcześniej, a niektórzy później, większość zastanawia się, co zrobić z choinką po świętach. Z tym aktualnie rozsypujących się już wrakiem drzewka, które jeszcze tydzień temu cieszyło barwami i blaskiem, teraz jest nieco gorzej, bo ileż można stać, jeśli się zostało uciętym lub totalnie w nie swoim klimacie i […]

19 grudnia 2019
Czy można przeżyć miesiąc za mniej niż 1000 zł na posiłki?

Kolejny miesiąc minął, ja zrobiłam kolejne podsumowanie. Ostatnie w tym roku, bo w grudniu standardowo robię sobie przerwę od planowania i wyciągam wnioski z mojej spontaniczności. Dostałam kilka pytań od czytelniczek, postaram się więc na nie odpowiedzieć w tekście i na końcu wpisu. Na końcu na to najbardziej "gorące". Zobaczysz zresztą sama, że tobie przemknęło […]

9 grudnia 2019
Kredki dla dzieci, które dopiero zaczynają rysować albo zwyczajnie tego nie lubią

Po starszym synu, który rysować uwielbia i każdego dnia poświęca temu godzinę, a nawet więcej, niechęć młodszego do rysowania trochę mnie zaskoczyła. Wszak on bardzo dużo rzeczy robi tak, jak starszy brat i akurat stawiałam wszystko na to, że kredki dla dzieci będą obszarem największym kłótni. I się przeliczyłam.  

Obserwuj nas na Instagramie

instagramfacebook-official