Dziecko wychowane w lesie

Joanna Jaskółka
31 lipca 2013

Udostępnij wpis

Urodziłam się 31 lipca 1985 roku w małej mieścinie, której nazwa w trybie rozkazującym oznacza czynność kreślenia na kartce papieru dziwnych znaków, co je literami nazywają. Fakt obchodzenia urodzin w wakacje i to  dzień po własnym ojcu stał się moim przekleństwem, a jednocześnie wybawieniem, bo nie musiałam się z nikim dzielić paczką cukierków.

Już wtedy wiedziano, że będę wielka, a matka dodatkowo pasła mnie tymi wszystkimi gównami, których nazw dziś matki boją się wymieniać. Żarłam piach, ciastka, trawę i czekoladę. Jeśli miałam ochotę, to piłam wodę z kałuży, a kiedy rosły mi zęby gryzłam konar starej jabłonki. A wszystko to było obficie posypane granulkami niebieskiego mleka modyfikowanego, a później [za szybko, za szybko!] krowiego. Takiego od krowy o bardzo brudnych wymionach. Ale ja te wymiona zagryzałam pajdą chleba z masłem i cukrem.

Mieszkałam w środku lasu, w domu, w którym temperatura zimą często nie przekraczała 5 stopni. Pamiętam, dziwiłam się, że w innych domach nie ma szronu na ścianach. Wszystkie dzieci tak bały się mojej masywnej postaci, że przegnało je daleko, aż za las, za rzekę i musiałam uciekać z domu na rowerze, żeby je gonić. Nie wszystkie mogłam złapać, więc za przewodników służyły mi psy i koty, a także młoda jałówka, z której nie raz i nie dwa zleciałam, jadąc na oklep. 
Nikt mnie nie pilnował. Biegałam gdzie chciałam. Raz o mały włos nie utopiłam się na moczarach, kiedyś ledwo co uniknęłam stratowania przez dzika.
W wolnej chwili robiłam takie małe nagrobki - kopałam dołek w ziemi i wsadzałam tam śliczne kwiatki, a  potem przykrywałam to ułamanym szkiełkiem. Mogłam się tak bawić godzinami. Dziś, gdy zobaczyłam w rączce Kosmyka szkiełko, głośno wrzasnęłam.

Miałam swoich przyjaciół - drzewa i kiedy mój ojciec chciał ściąć jedno iglaste, przerażona starałam się złapać w ręce dusze wszystkich szyszek i przenieść je na inną sosnę. Bawiłam się, że jestem wiewiórką i uciekam przed wściekłą kuną, co chce mi zabrać moje zapasy. Moja siostra była zawsze wściekła.

Kiedyś rodzice bardzo się kłócili i uciekłam z domu. Rzuciłam smutne ostatnie spojrzenie na naszą chałupę i poszłam w las. Szybko zgłodniałam. Wróciłam wprost na jajecznicę z kurkami, targając ze sobą kawkę ze złamanym skrzydłem.
Skakałam z pięciu metrów na stogi starego siana, a jedyna bura, jaką otrzymałam, była za to, że w moich grubych i długich włosach przyniosłam do domu kilogram słomy.
Odebrałam tysiące kocich porodów, miałam milion zadrapań, wyciągałam kotu szkło z brzucha i opatrywałam rozszarpaną łapę. Pół dnia chodziłam z gwoździem w nodze, a kiedy jechałam na rowerze, pogoniły mnie gęsi i jedna przegryzła mi dziobem cienką, dziecięcą skórę. Nigdy nie miałam toksoplazmozy ani nawet marnego zakażenia.
Zresztą w ogóle nie chorowałam, przez co cierpiałam swą obecnością w szkole, bo nawet katar mi po dwóch dniach przechodził. A cierpiałam bardzo, bo żaden lekarz nie mógł pojąć, że moja wada oczu [efekt Czarnobyla albo dziwnych kropelek babci], czyli jedno oko na minusie, a drugie na plusie, wymaga długiego przystosowywania się do szklanych oprawek. Szklane to zresztą był zły pomysł. Wszystkie dzieci na moje życzenie złośliwie mi te oprawki niszczyły. Dlatego nigdy nie wiedziałam, gdzie jest Rzeszów i miałam tróję z geografii.
Pamiętam te wspaniałe metody wychowawcze - ty debilu, analfabeto, na studia pójdziesz chyba podłogi myć albo inne coraz bardziej wyrafinowane i uwłaczające. Wszystkie je mieliśmy w dupie i z rozkoszą wkładaliśmy na dużej przerwie przydziałową bułkę do przydziałowego kakao i udawaliśmy, że jemy kupę.
Nie mogę zapomnieć, jak bardzo nudziłam się w szkole i buntowałam przeciwko każdemu ograniczającemu mój umysł ćwiczeniu. Przypominam sobie księdza, który wyrzucił mnie z klasy, kreśląc znak krzyża i nazywając nałożnicą szatana. Byłam tym zachwycona. Tak samo jak wyznaniem katechetki, że kobieta używająca dezodorantu, wodzi się z szatanem. W tamtym czasach wodzenie z szatanem można było mieć za pięć złotych w każdym kiosku.
 
Przypominam sobie, jak ktoś na wakacje zostawił nam pod opiekę wiekową klacz, a postronek staruszki zaplątał się wokół drzewa. Z dwie godziny ją ratowałam. Pamiętam piknik na łące i trzy kleszcze na głowie i ten przeraźliwy smród masła, który miał odstraszyć pajęczaka, moje szalone ucieczki przed babcią i to, że zawsze kradłam jej ryby z siatki i wypuszczałam, szpecąc życzenie.

Do dziś mi się lata po głowie wyszeptane wtedy pragnienie, żeby moje dziecko miało kiedyś tak dobrze, jak ja.

Tak sobie teraz myślę - kurde, jakby Kosmyk miał tak, jak ja się kiedyś wychowywałam, już bym miała na karku opiekę społeczną i kuratora!

Wyobrażacie sobie wychowywać tak dzisiaj własne dziecko?

Udostępnij wpis

A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ
Obserwuj nas też na Instagramie
Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku
Jestem Asia.
Piszę o tym, jak uciec z miasta i wychowywać dzieci na wsi, z dala od sklepów, ale bliżej siebie.

Naszą historię znajdziesz Tutaj

Ale ona wciąż się pisze, więc zostań ze mną w kontakcie:


    20 czerwca 2022
    Moja najbliższa koleżanka depresja. Jak z nią żyję i przeżyję?

    Hej. Jestem Asia. Od trzech lat mam depresję, stany lękowe i zaburzenia odżywiania. Zdiagnozowano u mnie zespół stresu pourazowego (PTSD) i zaburzenia ze spektrum autyzmu. Oprócz dzieci są to najbardziej stałe elementy mojego życia. Ponad pół roku temu zakończyłam kolejną terapię. Bywa, że wciąż ze zmęczenia śpię po 14 godzin na dobę i jedyne, co […]

    27 maja 2022
    Kiedy nauczyć dziecko jeździć na rowerze i jak go przekonać, żeby chciał?

    A kiedy kupisz im pierwsze rowery? A kiedy zaczniesz ich uczyć jeździć na rowerze? A czemu oni jeszcze nie potrafią na rowerze? Kto to widział sześciolatek, a jeszcze nie umie... Taki duży, a jeszcze na biegowym jeździ? Takie teksty towarzyszyły mi bardzo długo i były połączone z różnymi staraniami, żeby zmobilizować dzieci do szybszej nauki […]

    24 marca 2022
    ZROBIŁAM TO! Stary pokój chłopców zmieniłam na moją własną sypialnię! [metamorfoza z Lenart Meble]

    Wchodzę do pokoju i rzucam się na łóżko. Pod skórą czuję nową, świeżo wypraną pościel. Wtulam w nią policzek i oddycham głęboko. Leżę na swoim własnym łóżku we własnej sypialni. Tylko mojej. Nie marzyłam o niej.  Wyobrażałam sobie raczej to miejsce jako coś, co nigdy się nie zdarzy, bo zawsze będą inne potrzeby. A teraz […]

    26 lutego 2022
    Szukasz dobrej pralki? Pralko-suszarka Haier i-Pro 7 to sprzęt, który wybrałam

    – Mamo, ja jej w ogóle nie słyszę... – powiedział mój młodszy syn, który w naszym domu najbardziej lubi prać.  – I wszystko widzę, co się dzieje w środku! – ucieszył się, gdy zobaczył, że nowa pralko-suszarka Haier i-Pro 7 ma podświetlenie wewnętrzne.  Poszłam za ciosem. Wymieniłam starą przeciekającą pralkę na nową i jeśli czegoś […]

    10 stycznia 2022
    Dni zniszczone przez siekierę dzieci, kartę do bankomatu oraz komunizm

    Już w poprzednią niedzielę przebierałam nóżkami, żeby wrócić do publikowania w social mediach. Niestety, wszystko wokół sprzysięgło się, żebym nie była gotowa na publikowanie czegokolwiek. To jest niby proste - napisać coś, kliknąć "publikuj" i z bańki. Tylko jeśli chce się, żeby to wszystko miało ręce i nogi, trzeba swoje przemyśleć. A ja mam plan […]

    16 grudnia 2021
    Jeszcze zdążysz kupić najładniejsze książeczki dla dzieci!

    Obiecałam pokazywać więcej książek dla dzieci i pokazuję książeczki dla dzieci 🙂 Jeszcze zdążysz je złapać przed świętami i obdarować jakieś dziecko, bo książki to zawsze najfajniejsze prezenty. Przynajmniej ja w tym wpisie pokażę takie, które najfajniejszymi prezentami będą. Gotowa? Jedziemy!  

    Obserwuj nas na Instagramie

    instagramfacebook-official